Beautiful Scripts - Pendashteh's Site

جزیره ی آرامش و قایق نجات -

Tue, 25 May 2010 7:16:49 GMT

سه شنبه 4 خرداد 1389

شتاب مکن -

Wed, 05 May 2010 9:52:56 GMT

مقصد خاک است.

-----------

منبع: پشت کاميون

چهارشنبه 15 ارديبهشت 1389

الدهر یومان -

Sat, 24 Apr 2010 12:34:52 GMT

روزی باتوست و روزی بر تو.

شنبه 4 ارديبهشت 1389

اندر مزایای متعه - داستان

Fri, 20 Nov 2009 7:59:53 GMT

زنی و مردی در کوپه ی قطار همسفر بودند. شب که شد زن در تخت بالايی خوابيد و مرد در تخت پاييني؛ بعد از چند لحظه، زن:

- می بخشيد می تونيد بريد از مامور قطار يه پتو برای من بگيرين؟

- اومم... مشکلی نيست اما اگه امشبو فرض کنيم زن و شوهريم می تونيم هردومون گرم شيم.

(چند دقيقه سکوت...)

- باشه، ولی همين فقط همين امشب رو.

- خيلی عاليه! حالا برو از مامور قطار دو تا پتو بگير، داری ميای يه چايی هم واسه من بيار.

نکته ی اخلاقي: دارد

نکته ی اجتماعي: ندارد

برگرفته از لينکی از آی ظنر، با تغيير

ممنون از نيما برای اشتراک

جمعه 29 آبان 1388
منبع: آی طنز

بی شرف، بمیری بهتره -

Wed, 06 May 2009 17:46:00 GMT

شرافتمندانه بزی که اگر بيشتر عمر کردی با يادآوری زندگی خويش دوباره شادی را تجربه کني...

دالايلاما

چهارشنبه 16 ارديبهشت 1388

باور نمی کنم - داستان

Wed, 04 Feb 2009 18:04:11 GMT

نقل است...

مردی پسر نابينايش را برای شفا به محضر عيسی برد.

عيسی دستش را روی سر پسر گذاشت.

در اين هنگام پدر پرسيد: ای روح خدا آيا به راستی می توانی او را بينا کني؟

عيسی گفت: ديگر نمی توانم.

برای اين کار به ايمان خود، تو و اين پسر نياز دارم.

چهارشنبه 16 بهمن 1387

حسین -

Mon, 05 Jan 2009 15:05:42 GMT

افسوس که به جای افکارش زخم های تنش را نشانمان داند و بزرگترين درد او را بی آبی معرفی کردند...

دکتر شريعتي

دوشنبه 16 دي 1387

تا دام در آغوش نگیرم نگرانم - شعر

Mon, 22 Sep 2008 8:33:37 GMT

چون صيد به دام تو به هر لحظه شکارم

ای طرفه نگارم

از دوری صياد دگر تاب نيارم

رفته است قرارم

چون آهوی گم گشته به هر گوشه دوانم

تا دام در آغوش نگيرم نگرانم

رهايی نتوانم

وای از دل زارم...

دوشنبه 1 مهر 1387

صاحب، بنده - داستان

Sat, 20 Sep 2008 11:04:19 GMT

دو کس بر سر زمينی نزاع می کردند، هر يک می گفت زمين از آن من است.

نزد عيسی رفتند، عيسی گفت زمين چيز ديگر می گويد؛ گفتند چه؟

گفت می گويد اين هر دو از آن منند!

شنبه 30 شهريور 1387

Hey, I've got a haircut! - story

Tue, 13 Nov 2007 19:28:38 GMT

Two women talking:

Woman 1: Oh! You got a haircut! That's so cute!

Woman 2: Do you think so? I wasn't sure when she gave me the mirror. I

mean, you don't think it's too fluffy looking?

Woman 1: No, it's perfect. I'd love to get my hair cut like that, but I

think my face is too wide. I'm pretty much stuck with this stuff I

think.

Woman 2: Are you serious? I think your face is adorable. And you could

easily get one of those layer cuts - that would look so cute I think. I

was actually going to do that except that I was afraid it would accent

my long neck.

Woman 1: Oh - that's funny! I would love to have your neck! Anything to

take attention away from these football player shoulders of mine.

Woman 2: Are you kidding? I know girls that would love to have your

shoulders. Everything drapes so well on you. I mean, look at my arms,

see how short they are? If I had your shoulders I could get clothes to

fit me so much easier. ............ ......... .

............ ......... ......... ......... ....

... ........ ......... .........

... ........ .........

... ........

... ....

...

Now two men talking

Man 1: Haircut?

Man 2: Yeah

thanks to Ehsan Shokouhbakhsh

سه شنبه 22 آبان 1386

واژه های بی دروغ - شعر

Wed, 07 Nov 2007 16:47:38 GMT

اين نگفتن های خاکی رنگ من

حاصل از آرامش چشمان صحرايی توست

اين نهان، خود را طلا می بيند از احساس دريا بودنت

انعکاس ماه، در شبهای بی ما بودنت

گر بگويی آن سراب است، اين چراغ بی فروغ

گر نخوانی جمله را با واژه های بی دروغ

کودک غم خانه در ويرانه ی دل می کند

گريه هايش خاک زرد اين ز دريا مانده را گل می کند

جمله ی دل،

واژه های بی دروغ

جمله ام را بعد از اين، با واژه های خود بخوان...

شادی معصوم يک بيگانه را،

ميهمان لحظه های خود بدان

چهارشنبه 16 آبان 1386

اين نيز بگذرد... - شعر

Sat, 03 Nov 2007 20:27:27 GMT

وقتی تو نيستي

نه هست های ما چونانکه بايدند

نه بايدها...

مثل هميشه آخر حرفم

و حرف آخرم را

با بغض می خورم

عمری است

لبخندهای لاغر خود را

در دل ذخيره می کنم:

باشد برای روز مبادا!

اما

در صفحه های تقويم

روزی به نام روز مبادا نيست

آن روز هرچه باشد

روزی شبيه ديروز

روزی شبيه فردا

روزی درست مثل همين روزهای ماست

اما کسی چه می داند؟

شايد

امروز نيز روز مبادا باشد!

وقتی تو نيستي

نه هست های ما

چونانکه بايدند

نه بايدها...

هر روز بی تو

روز مباداست!

قيصر امين پور

شنبه 12 آبان 1386

هم گام، هم مقصد -

Fri, 26 Oct 2007 21:16:57 GMT

تو يکی از اتاقهای طبقه ی بالای بانک سامان، جلوی هر کدوم از کارمندها يه کاغذ رو ديوار هست.

جمله ی قشنگی روش نوشته...

"مقصد جايی در انتهای مسير نيست، بلکه لذت بردن از گامهايی است که بر می داريم"

پس يادمون باشه در حين مسير، مقصد رو فراموش نکنيم!

شنبه 5 آبان 1386

Well done! - story

Sun, 02 Sep 2007 20:30:56 GMT

There was once a young man who, in his youth, professed his desire to become a great writer.

When asked to define "great" he said, "I want to write stuff that the whole world will read, stuff that people will react to on a truly emotional level, stuff that will make them scream, cry, howl in pain and anger!"

...

He now works for Microsoft, writing error messages.

دوشنبه 12 شهريور 1386

Mr. IMPOSSIBLE -

Wed, 25 Jul 2007 8:49:56 GMT

You know Mr. IMPOSSIBLE.

Have you ever looked at him carefully?

Yes, he is talking to you.

saying...

"I'M POSSIBLE".

چهارشنبه 3 مرداد 1386

رفت و هيچ وقت هم نفهميد - داستان

Thu, 12 Jul 2007 20:37:29 GMT

يه روزی «دانلد» ناشنوا به «سو» برخورد کرد

اما تنها کاری بود که دانلد کرد.

سو گفت: دانلد من مطمئنم که ازت خوشم مياد.

اماتنها کاری بود که دانلد کرد.

سو از دانلد پرسيد: تو چي؟ تو هم از من خوشت مياد؟

اماتنها کاری بود که دانلد کرد.

سو گفت: پس اينجور دانلد، باشه، من از پيشت ميرم

اماتنها کاری بود که دانلد کرد.

بعدش سو رفت که رفت، و هيچ وقت هم نفهميد

کهيعنی «دوستت دارم.»

شل سيلوراستاين

جمعه 22 تير 1386

با تو اما در پی تو - شعر

Sun, 08 Jul 2007 20:30:42 GMT

من اگر در شب دنيا پی تو می گردم

شب سيه نيست، تو بدري

چشم من در گرو ترديد است

دل من در گذر از ترجمه ی واژه ی توست

راه شب منتظر حماسه ای از قدم بسته ی ماست

ماه حق در صدد گذشتن از ابر خيالات من و باور توست

ياد تو در دل من فلسفه ی بودن ماست

دوشنبه 18 تير 1386

پدرانمان... - شعر

Tue, 03 Jul 2007 15:23:56 GMT

ده دقيقه سكوت به احترام دوستان و نياكانم

غژ و غژ گهواره های كهنه و جرينگ جرينگ زنگوله ها

دوست خوب من

وقتی مادری بميرد قسمتی از فرزندانش را با خود زير گل خواهد برد

ما بايد مادرانمان را دوست بداريم

وقتی اخم می كنند و بی دليل وسايل خانه را به هم می ريزند

ما بايد بدويم دستشان را بگيريم

تا مبادا كه خدای نكرده تب كرده باشند

مابايد پدرانمان را دوست بداريم

برايشان دمپايی مرغوب بخريم

و وقتی ديديم به نقطه ای خيره مانده اند برايشان يك استكان چای بريزيم

پدران، پدران، پدرانمان را

ما بايد دوست بداريم

حسين پناهي

سه شنبه 12 تير 1386

کاش می گفتی چيست - شعر

Fri, 29 Jun 2007 1:03:52 GMT

کاش می ديدم چيست

آنچه از چشم تو تا عمق وجودم جاری است

آه وقتی که تو لبخند نگاهت را

می تاباني

بال مژگان بلندت را

می خواباني

آه وقتی که تو چشمانت

آن جام لبالب از جاندارو را

سوی اين تشنه ی جان سوخته می گرداني

موج موسيقی عشق از دلم می گذرد

روح گلرنگ شراب در تنم می گردد

دست ويرانگر شوق

پرپرم می کند ای غنچه ی رنگين پرپر

من در آن لحظه که چشم تو به من می نگرد

برگ خشکيده ی ايمان را

در پنجه ی باد

رقص شيطانی خواهش را

در آتش سبز

نور پنهانی بخشش را

در چشمه ی مهر

اهتزاز ابديت را می بينم

بيش از اين سوی نگاهت نتوانم نگريست

اهتزاز ابديت را يارای تماشايم نيست

کاش می گفتی چيست

آنچه از چشم تو تا عمق وجودم جاری است

فريدون مشيري

جمعه 8 تير 1386

پرستو ی مادر - شعر

Tue, 19 Jun 2007 1:38:13 GMT

در گهواره از گريه تاسه می رود

كودك كر و لالی كه منم

هراسان از حقايقی كه چون باريكه ای از نور

از سطح پهن پيشانيم می گذرد

خواهران و برادران

نعمت اندوه و رنج را شكر گذار باشيد

هميشه فاصله تان را با خوشبختی حفظ كنيد

پنج يا شش ماه

خوشبختی جز رضايت نيست

به آشيانه با دست پر بر می گردد پرستوی مادر

گمشده در قنديل های ايوان خانه ای كه سالهاست

از ياد رفته است

خوشا به حالتان كه می توانيد گريه كنيد بخنديد

همين است

برای زندگی بيهوده دنبال معنای ديگری نگرديد

برای حفظ رضايت

نعمت انتظار و تلاش را شكرگزار باشيد

پرستوهای مادر قادر به شمارش بچه هاشان نيستند

حسين پناهي

سه شنبه 29 خرداد 1386

بی گمان قدر تو را می دانست - شعر

Sun, 03 Jun 2007 4:21:21 GMT

هر کسی جای دلم خاکی داشت

که به شورابه ی چشم نگران تو به گل پاک شده

هر کسی جای دلم چشمی داشت

که به لبخنده ی زيبای تو غمناک شده

هر کسی جای دلم شبها را

به هم آغوشی رويای تو در خاطر داشت

هر کسی جای دلم دنيا را

به بزرگی دلت مسکن داشت

هر کسی جای دلم در قلبت

خانه ی امنی داشت

...

بی گمان قدر تو را می دانست.

یکشنبه 13 خرداد 1386

پرنده ی تنهايی من - داستان

Wed, 30 May 2007 3:08:28 GMT

پرنده روی شاخه ی خشک درخت نشسته بود. شکارچی زانو زد، نشانه رفت و شليک کرد.

پرنده پر زد و رفت و شکارچی چشم به رفتن او دوخت. "به خير گذشت."

نويسنده اين را گفت و خودکارش را روی ميز گذاشت. از پشت ميز بلند می شد که صدايی توی گوشش پيچيد... "به خير گذشت... و من دوباره تنها موندم."

نويسنده ورق کاغذ را از روی ميز برداشت و به درخت تنهای قصه چشم دوخت...

از يک نويسنده ی ناشناس
(با اندکی تصرف)

چهارشنبه 9 خرداد 1386
منبع: هيچ کس

سرود آفرينش - مقاله

Fri, 25 May 2007 15:37:11 GMT

در آغاز هيچ نبود، كلمه بود، و آن كلمه خدا بود

و كلمه ی بی زبانی كه بخواندش و انديشه ای كه بداندش، چگونه می تواند بود؟

و خدا يكی بود و جز خدا هيچ نبود،

و با نبودن چگونه می توان بودن؟

و خدا بود و با او، عدم

و عدم گوش نداشت،

حرفهائی هست برای گفتن،

كه اگر گوشی نبود نمی گوييم.

و حرفهايی هست برای نگفتن؛

حرفهايی كه هرگز سر به ابتذال گفتن فرود نمی آورند.

حرفهای شگفت، زيبا و اهورايی همين هايند،

و سرمايه ماورائی هر كسی به اندازه حرفهايی است كه برای نگفتن دارد،

حرفهای بی تاب و طاقت فرسا،

كه همچون زبانه های بی قرار آتشند،

و كلماتش، هر يك، انفجاری را به بند كشيده اند،

كلماتی كه پاره های "بودن" آدمی اند

اينان هماره در جستجوی مخاطب خويشند،

اگر يافتند، يافته می شوند

و در صميم وجدان او، آرام می گيرند.

و اگر مخاطب خويش را نيافتند، نيستند،

و اگر او را گم كردند، روح را از درون به آتش می كشند و دمادم، حريق های دهشتناك عذاب بر می افروزند.

و خدا، برای نگفتن حرفهای بسيار داشت،

كه در بيكرانگی دلش موج می زد و بی قرارش می كرد.

و عدم چگونه می توانست مخاطب او باشد؟

هر كسی گمشده ای دارد،

و خدا گمشده ای داشت.

هر كسی دو تا است و خدا يكی بود.

هر كسي، به اندازه ای كه احساسش می كنند، هست .

هر كسی را نه بدان گونه كه هست احساس می كنند، بدان گونه كه احساسش می كنند، هست.

انسان يك لفظ است،

كه بر زبان آشنا می گذرد،

و "بودن" خويش را از زبان دوست، می شنود.

هر كسی كلمه ای است؛

كه از عقيم ماندن می هراسد،

و در خفقان جنين، خون می خورد،

و كلمه مسيح است،

آنگاه كه روح القدس - فرشته ی عشق - خود را بر مريم بی كسي، بكارت حسن، می زند و با ياد آشنا، فراموشخانه ی عدمش را فتح می كند و خالی معصوم رحمش را - كه عدمی است خواهنده، منتظر، محتاج - از حضور خويش، لبريز می سازد و آنگاه، مسيح را كه آنجا، چشم براه "شدن" خويش بی قراری می كند، می بيند، می شناسد، حس می كند و اين چنين، مسيح زاده می شود، كلمه "هست" می شود، در فهميده شدن ، می شود و در آگاهی ديگري، به خودآگاهی می رسد،

كه كلمه در جهانی كه فهمش نمی كند، عدمی است كه وجود خويش را حس می كند، و يا وجودی كه عدم خويش را.

و آغاز هيچ نبود،

كلمه بود،

و آن كلمه، خدا بود .

عظمت همواره در جستجوی چشمی است كه او را ببيند،

و خوبی همواره در انتظار خردی است كه او را بشناسد،

و زيبايی همواره تشنه دلی است كه به او عشق ورزد،

و جبروت نيازمند اراده ای كه در برابرش، به دلخواه، رام گردد،

و غرور در آرزوی عصيان مغروری كه بشكندش و سيرابش كند،

و خدا عظيم بود و خوب و زيبا و پر جبروت و مغرور،

اما كسی نداشت.

خدا آفريدگار بود

و چگونه می توانست نيافريند؟

و خدا مهربان بود

و چگونه می توانست مهر نورزد؟

"بودن" ، "می خواهد" !

و از عدم نمی توان خواست.

و حيات انتظار می كشد، و از عدم كسی نمی رسد.

داشتن نيازمند طلب است.

و پنهانی بی تاب كشف ،

و تنهايی بی قرار انس .

و خدا از بودن بيشتر بود ،

و از حيات زنده تر،

و از غيب پنهان تر،

و از تنهايی تنها تر،

و برای طلب ، بسيار داشت

و عدم نيازمند نيست

نه نيازمند خدا، نه نيازمند مهر

نه می شناسد، نه می خواهد و نه درد می كشد و نه انس می بندد

و نه هيچگاه بی تاب می شود

كه عدم "نبودن" مطلق است،

اما خدا "بودن" مطلق بود.

و عدم فقر مطلق بود و هيچ نمی خواست

و خدا غنای مطلق بود و هر كسي، به اندازه ی داشتن هايش می خواهد.

و خدا گنجی مجهول بود

كه در ويرانه ی بی انتهای غيب مخفی شده بود.

و خداوند زنده ی جاويد بود

كه در كوير بی پايان عدم تنها نفس می كشيد .

دوست داشت چشمی ببيندش، دوست داشت دلی بشناسدش

و در خانه ای گرم از عشق، روشن از روشنائي، استوار از ايمان و پاك از خلوص خانه گيرد.

و خدا آفريدگار بود.

و دوست داشت بيافريند،

زمين را گسترد

و دريا ها را از اشك هايی كه در تنهايی اش ريخته بود پر كرد

و كوهها اندوهش را

- كه در يگانگی دردمندش، بر دلش توده گشته بود -

بر پشت زمين نهاد ؛

و جاده ها را كه چشم به راهی های بی سود و بی سرانجامش بود

بر سينه ی كوهها و صحراها كشيد،

و از كبريايی بلند و زلالش آسمان را بر افراشت

و دريچه همواره فرو بسته سينه اش را گشود،

و آههای آرزومندش را كه در آن از ازل به بند بسته بود

در فضای بيكرانه ی جهان رها ساخت.

و با نيايش های خلوت آرامش، سقف هستی را رنگ كرد،

و آرزوهای سبزش را در دل دانه ها نهاد،

و رنگ نوازش های مهربانش را به ابرها بخشيد،

و از اين هر سه تركيبی ساخت و بر سيمای درياها پاشيد،

و رنگ عشق را به طلا ارزانی داد،

و عطر خوش يادهای معطرش را در دهان غنچه ياس ريخت،

و بر پرده ی حرير طلوع، سيمای زيبا و خيال انگيز اميد را نقش كرد.

و در ششمين روز، سفر تكوينش را به پايان برد.

و با نخستين لبخند هفتمين سحر، بامداد حركت را آغاز كرد:

كوهها قامت بر افراشتند و رودهای مست، از دل يخچال های بزرگ بی آغاز،

به دعوت گرم آفتاب، جوش كردند،

و از تبعيدگاه سرد و سنگ كوهستان ها بگريختند و، بی تاب دريا - آغوش منتظر خويشاوند -.

درياها آغوش گشودند

و در نهمين روز خلقت،

نخستين رود به كناره ی اقيانوس تنهای هند رسيد و اقيانوس،

كه از آغاز ازل، در حفره ی عميقش دامن كشيده بود،

چند گامي، از ساحل خويش، رود را، به استقبال، بيرون آمد و رود،

آرام و خاموش،

خود را،

- به تسليم و نياز -

پهن گسترد،

و پيشانی نوازش خواه خويش را

پيش آورد،

و اقيانوس

- به تسليم و نياز -

لبهای نوازشگر خويش را

پيش آورد

و بر آن بوسه زد.

و اين نخستين بوسه بود.

و دريا، تنها آواره و قرارجوی خويش را در آغوش كشيد،

و او را، به تنهايی عظيم و بی قرار خويش، اقيانوس، باز آورد.

و اين نخستين وصال دو خويشاوند بود.

و اين در بيست و هفتمين روز خلقت بود

و خدا می نگريست.

سپس طوفان ها برخاستند و صاعقه ها در گرفتند و تندرها فرياد شوق و شگفتی بركشيدند و:

باران ها و باران ها و باران ها !

گياهان روييدند و درختان سر بر شانه های هم برخاستند و مرتع های سبز پديدار گشت و جنگلهای خرم سر زد و حشرات بال گشودند و پرندگان ناله برداشتند و پروانگان به جستجوی نور بيرون آمدند و ماهيان خرد سينه درياها را پر كردند

و خداوند خدا، هر بامدادان، از برج مشرق بر بام آسمان بالا می آمد و دريچه ی صبح را می گشود و با چشم راست خويش، جهان را می نگريست و همه جا را می گشت و

هر شامگاهان، با چشمی خسته و پلكی خونين، از ديواره ی مغرب، فرود می آمد و نوميد و خاموش، سر به گريبان تنهايی غمگين خويش فرو می برد

و هيچ نمی گفت.

و خداوند خدا، هر شامگاه، بر بام آسمان بالا می آمد و با چشم چپ خويش، جهان را می نگريست و قنديل پروين را می افروخت و جاده ی كهكشان را روشن می ساخت و شمع هزاران ستاره را بر سقف شب می آويخت، تا در شب ببيند و نمی ديد،

خشم گرفت و بی تاب شد و تيرهای آتشين بر خيمه ی سياه شب رها كرد تا آن را بدرد و نمی دريد و می جست و نمی يافت و

سحرگاهان، خسته و رنگ باخته، سرد و نوميد، فرود می آمد و قطره اشكی درشت، از افسوس‌، بر دامن سحر می افشاند و می رفت

و هيچ نمی گفت.

رودها در قلب درياها پنهان شدند و نسيم ها پيام عشق به هر سو می پراكندند، و پرندگان در سراسر زمين ناله ی شوق بر می داشتند و جانوران، هر نيمه، با نيمه ی خويش بر زمين می خراميدند و ياس ها عطر خوش دوست داشتن را در فضا می افشاندند

و اما

خدا همچنان تنها ماند و مجهول، و در ابديت عظيم و بی پايان ملكوتش بی كس !

و در آفرينش پهناورش بيگانه، می جست و نمی يافت.

آفريده هايش او را نمی توانسنتد ديد، نمی توانستند فهميد، می پرستيدندش، اما نمی شناختندش و خدا چشم به راه آشنا بود.

پيكرتراش هنرمند و بزرگی كه در ميان انبوه مجسمه های گونه گونه اش غريب مانده است،

در جمعيت چهره های سنگ و سرد، تنها نفس می كشيد.

كسی نمی خواست ، كسی نمی ديد ، كسی عصيان نمی كرد ، كسی عشق نمی ورزيد، كسی نيازمند نبود، كسی درد نداشت و

و خداوند خدا، برای حرف هايش باز هم مخاطبی نيافت !

هيچكس او را نمی شناخت، هيچكس با او انس نمی توانست بست

انسان را آفريد!

و اين، نخستين بهار خلقت بود.

از هبوط دکتر علی شريعتي

جمعه 4 خرداد 1386
منبع: شکوفه ياس

چقدر تنها مانديم - شعر

Thu, 17 May 2007 20:17:52 GMT

بزرگ بود

و از اهالی امروز بود

و با تمام افق های باز نسبت داشت

و لحن آب و زمين را چه خوب می فهميد.

صداش

به شكل حزن پريشان واقعيت بود.

و پلك هاش

مسير نبض عناصر را

به ما نشان داد.

و دست هاش

هوای صاف سخاوت را

ورق زد

و مهربانی را

به سمت ما كوچاند.

به شكل خلوت خود بود

و عاشقانه ترين انحنای وقت خودش را

برای آينه تفسير كرد.

و او به شيوه باران پر از طراوت تكرار بود.

و او به سبك درخت

ميان عافيت نور منتشر می شد.

هميشه كودكی باد را صدا می كرد.

هميشه رشته صحبت را

به چفت آب گره می زد.

برای ما، يك شب

سجود سبز محبت را

چنان صريح ادا كرد

كه ما به عاطفه سطح خاك دست كشيديم

و مثل لهجه يك سطل آب تازه شديم.

و بارها ديديم

كه با چقدر سبد

برای چيدن يك خوشه بشارت رفت.

ولی نشد

كه روبروی وضوح كبوتران بنشيند

و رفت تا لب هيچ

و پشت حوصله نورها دراز كشيد

و هيچ فكر نكرد

كه ما ميان پريشانی تلفظ درها

برای خوردن يك سيب

چقدر تنها مانديم.

سهراب

پنجشنبه 27 ارديبهشت 1386

If I had my life to live over again -

Fri, 27 Apr 2007 21:27:24 GMT

I'd dare to make more mistakes next time. I'd relax, I would limber up. I would be sillier than I have been this trip. I would take fewer things seriously. I would take more chances. I would climb more mountains and swim more rivers. I would eat more ice cream and less beans. I would perhaps have more actual troubles, but I'd have fewer imaginary ones.

You see, I'm one of those people who live sensibly and sanely hour after hour, day after day. Oh, I've had my moments, and if I had it to do over again, I'd have more of them. In fact, I'd try to have nothing else. Just moments, one after another, insteady of living so many years ahead of each day. I've been one of those persons who never goes anywhere without a thermometer, a hot water bottle, a raincoat and a parachute. If I had to do it again, I would travel lighter than I have.

If I had my life to live over, I would start barefoot earlier in the spring and stay that way later in the fall. I would go to more dances. I would ride more merry-go-rounds. I would pick more daisies.

by Don Herold

شنبه 8 ارديبهشت 1386

تا وقتی جوجه ای عاشق نشو! -

Fri, 13 Apr 2007 23:44:22 GMT

دو تا جوجه همديگرو می بينن و عاشق هم می شن....

وقتی بزرگ می شن، هر دو شون خروس می شن.

نتيجه ی اخلاقي: تا وقتی جوجه اي، عاشق نشو!!

شنبه 25 فروردين 1386

ذهن ما و محدودیت ها -

Sat, 17 Feb 2007 1:15:47 GMT

جايی متنی می خوندم با عنوان "نابغه ی درون خود را رها کنيد" يا يه چيزی شبيه اين...

به مطلب جالبی اشاره کرده بود.

در سيرکها پای فيلها را با طناب می بندند. اما نکته ی جالب اينجاست که پای بچه فيلها را با طناب کلفت و پای فيلهای بزرگ را با طناب عادی می بندند. در صورتی که فيلهای بزرگ می توانند به سادگی طناب را پاره کنند.

اما چرا اين کار را نمی کنند؟

اين فيلها در بچگی هنگامی که قصد دور شدن دارند و پايشان توسط طناب کشيده می شود، سعی می کنند پايشان را آزاد کنند، اما پس از مدتی دست از تلاش می کشند و وقتی که تبديل به فيلهای تنومند و قوی جثه می شوند نيز وقتی به انتهای طناب می رسند خود به خود از حرکت می ايستند.

با اين که ديگر محدوديتی وجود ندارد، اما ذهن آنها اين محدوديت را پذيرفته است.

گفته های ديگران و تصورات و افکار منفی ما همگی محدوديت هايی هستند که خودمان در ذهنمان به وجود می آوريم.

بياييد اجازه ندهيم اين محدوديتهای ذهن ما، به محدوديتهای واقعی تبديل شوند.

شنبه 28 بهمن 1385

دشتها آلوده ست... - شعر

Fri, 09 Feb 2007 22:51:28 GMT

دشتها آلوده ست

در لجنزار گل لاله نخواهد روييد

در هوای عفن آواز پرستو به چه كارت آيد؟

فكر نان بايد كرد

و هوايی كه در آن

نفسی تازه كنيم

گل گندم خوب است

گل خوبی زيباست

ای دريغا كه همه مزرعه دلها را

علف هرزه كين پوشانده ست

هيچكس فكر نكرد

كه در آبادی ويران شده ديگر نان نيست

و همه مردم شهر

بانگ برداشته اند

كه چرا سيمان نيست

و كسی فكر نكرد

كه چرا ايمان نيست

و زمانی شده است

كه به غير از انسان

هيچ چيز ارزان نيست

حميد مصدق

شنبه 21 بهمن 1385

River of the Tears - poem

Fri, 02 Feb 2007 22:04:22 GMT

It's three miles to the river

that would carry me away,

And two miles to the dusty street

that I saw you on today.

It's four miles to my lonely room

where I will hide my face,

And about half a mile to the downtown bar

that I ran from in disgrace.

Lord, how long have I got to keep on running,

Seven hours, seven days or seven years?

All I know is, since you've been gone

I feel like I'm drowning in a river,

drowning in a river of tears.

drowning in a river...

Feel like I'm drowning,

Drowning in a river...

In three more days, I'll leave this town

and disappear without a trace.

A year from now, maybe settle down

where no one knows my face.

I wish that I could hold you

one more time to ease the pain,

But my time's run out and I got to go,

Got to run away again.

Still I catch myself thinking,

one day I'll find my way back here.

You'll save me from drowning,

Drowning in a river,

drowning in a river of tears.

Drowning in a river.

Feels like I'm drowning,

drowning in the river...

Lord, how long must this go on?

Drowning in a river,

drowning in a river of tears...

Eric Clapton

شنبه 14 بهمن 1385

هراس از جدايی - شعر

Tue, 30 Jan 2007 21:30:51 GMT

هرگز از برگ نپرسيد کسي

کز به خاک افتادن

و جدا ماندن از آن قله ی سرسبز بلند

دل نوميد چه حالی دارد

يا در آن بستر بيماری گسترده به سرداب خزان

ياد گرمای تن سبز بهاران کردن

چه ملالی دارد

زرد، خشکيده، چروک

دستشان همچو لئيمان خالي

رگ و پی هاشان پوک

برگها

مانده مهجور از آن آبی پاک

می سپارند به اوهام زمينی دل را

تا مگر دريابند

آخرين منزل را،

ليک هر لحظه ز خود می پرسند

هان! کدامين باد است

که ز ياران خبری می آرد؟

يا کدامين ابر است

که در آفاق پريشانيشان می بارد؟

هرگز از برگ نپرسيد کسي

ليک من می دانم

که جدايی چه هراسی دارد...

مهستی بهريني

چهارشنبه 11 بهمن 1385

Helpdesk Humour! - joke

Wed, 24 Jan 2007 15:06:20 GMT

It's said that below are telephone conversations recorded from various Help Desks around the U.K. True or not doesn't matter. They are really funny!!

Helpdesk: What kind of computer do you have?

Customer: A white one...

Customer: Hi, this is Celine. I can't get my diskette out.

Helpdesk: Have you tried pushing the button ?

Customer: Yes, but it's really stuck.

Helpdesk: That doesn't sound good; I'll make a note ...

Customer: No ... wait a minute... I hadn't inserted it yet... it's still on my desk... sorry .

Helpdesk: Click on the 'my computer' icon on to the left of the screen.

Customer: Your left or my left ?

Helpdesk: Good day. How may I help you ?

Male customer: Hello... I can't print.

Helpdesk: Would you click on start for me and ...

Male customer:Listen pal; don't start getting technical on me ! I'm not Bill Gates damn it !

Hi good afternoon, this is Martha, I can't print. Every time I try it says 'Can't find printer'. I've even lifted the printer and placed it in front of the monitor, but the computer still says he can't find it...

Customer: I have problems printing in red...

Helpdesk: Do you have a colour printer ?

Customer: No.

Helpdesk: What's on your monitor now ma'am ?

Customer: A teddy bear my boyfriend bought for me in the supermarket.

Helpdesk: And now hit F8.

Customer: It's not working.

Helpdesk: What did you do, exactly ?

Customer: I hit the F-key 8-times as you told me, but nothing's happening.

Customer: My keyboard is not working anymore.

Helpdesk: Are you sure it's plugged into the computer ?

Customer: No. I can't get behind the computer.

Helpdesk: Pick up your keyboard and walk 10 paces back.

Customer: OK

Helpdesk: Did the keyboard come with you ?

Customer: Yes

Helpdesk: That means the keyboard is not plugged in. Is there another keyboard ?

Customer: Yes, there's another one here. Ah...that one does work !

Helpdesk: Your password is the small letter a as in apple, a capital letter V as in Victor, the number 7.

Customer: Is that 7 in capital letters?

A customer couldn't get on the internet.

Helpdesk: Are you sure you used the right password ?

Customer: Yes I'm sure. I saw my colleague do it.

Helpdesk: Can you tell me what the password was ?

Customer: Five stars.

Helpdesk: What antivirus program do you use ?

Customer: Netscape.

Helpdesk: That's not an antivirus program.

Customer: Oh, sorry...Internet Explorer.

Customer: I have a huge problem. A friend has placed a screensaver on my computer, but every time I move the mouse, it disappears !

Helpdesk: Microsoft Tech. Support, may I help you ?

Customer: Good afternoon! I have waited over 4 hours for you. Can you please tell me how long it will take before you can help me ?

Helpdesk: Uhh..? Pardon, I don't understand your problem ?

Customer: I was working in Word and clicked the help button more than 4 hours ago. Can you tell me when you will finally be helping me ?

Helpdesk: How may I help you ?

Customer: I'm writing my first e-mail.

Helpdesk: OK, and, what seems to be the problem ?

Customer: Well, I have the letter a, but how do I get the circle around it ?

چهارشنبه 4 بهمن 1385

قفل يعنی که کليدی هم هست - شعر

Sat, 13 Jan 2007 19:36:14 GMT

ای عفيف!

عشق در چنبر زنجير گناه است، گناه

دل به افسانه ی فرهاد سپردن دردی است

کوه از کوه کنان بيزار است

تک گل وحشی وحشت زده ی کوهستان تيشه ی فرهاد است

تيشه های خونين پاسداران حريم عشقند!

ای عفيف به چه می انديشي؟

چه کسی گفت ترحم؟ چه کسي؟

شرم را ديدی شلاق فروخت

رحم شلاق خريد و خيانت به جنايت خنديد

زندگي...

زندگی را ديدی گفت: من دلالم

در به در در پی بدبختی ها می گرديد

تا اسارت بخرد

راستی را ديدي، که گدايی می کرد؟

و فريب، پادشاهی می کرد

آه... ديدي، ديدي؟

ای عفيف، به چه می انديشي؟

قفل ها؟!

دستهای آزاد

برترين هديه به ديوار و غل و زنجيرند

بهترين هديه ی زنجير به دست آزاد، قفل می باشد، قفل!

ای عفيف، قفلها واسطه اند

قفلها، فاسق شرعی در و زنجيرند

راستی واسطه ها هم گاهی حق دارند

رمز آزادی در چنبر هر زنجيری است

قفل هم اميدی است

قفل يعنی که کليدی هم هست

قفل يعنی که کليد!

نصرت الله رحماني

شنبه 23 دي 1385

تا بی نهایت... - داستان

Fri, 05 Jan 2007 21:44:28 GMT

پسرکی دو خط موازی بر روی تخته سياه کشيد.

خط اول به خط دوم گفت ما می توانيم با هم زندگی خوبی داشته باشيم. خط دوم بر خود لرزيد و گفت يعنی بهترين زندگي؟

در همين لحظه معلم فرياد زد: دو خط موازی هيچگاه به هم نمی رسند.

و بچه ها تکرار کردند... دو خط موازی هيچگاه به هم نمی رسند.

. . .

... مگر اينکه يکی از آن دو برای رسيدن به ديگری خود را بشکند.

شنبه 16 دي 1385

در فضا چگونه بنويسيم؟! -

Sun, 31 Dec 2006 7:15:58 GMT

هنگامی که ناسا برنامه فرستادن فضانوردان به فضا را آغاز کرد، با مشکل کوچکی روبرو شد. آنها دريافتند که خودکارهای موجود، در فضای بدون جاذبه کار نمی کنند. (جوهر خودکار به سمت پايين جريان نمی يابد و روی سطح کاغذ نمی ريزد.) برای حل اين مشکل آنها شرکت مشاورين اندرسون را انتخاب کردند. تحقيقات بيش از يک دهه طول کشيد، ۱۲ميليون دلار صرف شد و درنهايت آنها خودکاری طراحی کردند که در محيط بدون جاذبه، زير آب و روی هر سطحی حتی کريستال می نوشت و از دمای زيرصفر تا ۳۰۰ درجه سانتيگراد کار می کرد.

روسها راه حل ساده تری داشتند: آنها از مداد استفاده کردند!

اين داستان مصداقی برای مقايسه دو روش در حل مسئله است؛ تمرکز روی مشکل يا تمرکز روی راه حل.

مشكل نوشتن در فضا و راه حل نوشتن در فضا با خودكار.

یکشنبه 10 دي 1385

عفت، بکارت و حجب - مقاله

Fri, 08 Dec 2006 21:16:08 GMT

آنچه می خوانيد بخشهايی از کتاب تاريخ تمدن اثر ارزشمند ويل دورانت است. دورانت بر خلاف اکثر مورخان تاريخ را مجموعه ای از جنگها و سياست بازی ها و سرگذشت افرادی استثنايی نمی داند و نيز بر خلاف برخی مورخان غربی به تاريخ و تمدن مشرق زمين به ديده ی حقارت نمی نگرد. اين ويژگيها کتاب تاريخ تمدن وی را از ساير کتابهای تاريخ متمايز می کند. مطالبی که می خوانيد بخشهايی از اين کتاب مربوط به روابط پيش از ازدواج، عفت، بکارت و حجب است.

سروسامان بخشيدن به روابط جنسی هميشه مهمترين وظيفه اخلاق به شمار می رفته است، زيرا غريزه توليدمثل، نه تنها در حين ازدواج، بلكه قبل و بعد از آن نيز مشكلاتی فراهم می آورد، و در نتيجه شدت و حدت همين غريزه، و نافرمان بودن آن نسبت به قانون، و انحرافاتی كه از جاده طبيعی پيدا می كند، بی نظمی و اغتشاش در سازمانهای اجتماعی توليد می شد. نخستين مشكلی كه پيش می آيد راجع به روابط بين زن و مرد پيش از ازدواج است، و اينكه آيا اين روابط بايد مقيد به قيودی باشد يا نه؟ حيات جنسي، حتی در ميان حيوانات نيز، آزاد و نامحدود نيست، و اينكه حيوان ماده، جز در مواقع معين، نر را به خود نمی پذيرد معلوم می دارد كه حيات جنسی در عالم حيوانات بسيار محدودتر از انسان است كه شهوت فراوان دارد. چنانكه بومارشه ميگويد: اختلاف انسان با حيوان در آن است كه بدون گرسنگی غذا ميخورد، بدون تشنگی می آشامد، و در تمام فصول سال به اعمال جنسی می پردازد. در عين حال، در ميان ملل اوليه، مانند حيوانات، اين قيد موجود است كه در ايام حيض با زنان نزديكی نمی كنند، و چون از اين بگذريم بايد گفت كه روابط جنسی در ميان ملل اوليه تا حدود زيادی آزاد است و تابع هيچ قيد و بندی نيست. در ميان هنديشمردگان امريكای شمالي، دختران و پسران جوان آزادانه با يكديگر می آميزند، و اين عمل به هيچوجه مانع ازدواج آنان نمی شود؛ نيز در قبيله پاپوا، در گينه جديد، حيات جنسی در سن كم شروع ميشود، و قاعده ای كه تا پيش از زناشويی مورد عمل است كمونيسم جنسی است. اين آزادی پيش از ازدواج، در قبيله سويوت سيبری و قبيله ايگوروت فيليپين و ميان اهالی بيرمانی شمالی و در نزد كافرها و بوشمنهای افريقا و قبايل نيجريه و اوگاندا و گرجستان و جزاير ماري، آندامان، تاهيتي، پولينزي، آسام و غير آنها نيز وجود دارد.

نبايد انتظار داشت كه در چنين اوضاع و احوالی آثار عميق روسپيگری در اجتماعات اوليه ديده شود. روسپيگري، گرچه از «حرفه های كهن» است، نسبتاً تازه پيدا شده و تاريخ ظهور آن از زمان پيدايش مدنيت و مالكيت خصوصی و از بين رفتن آزادی عمل جنسی پيش از زناشويی دورتر نمی رود؛ آري، گاه گاهي، در اينجا و آنجا، دخترانی به نظر ميرسيدند كه خود را می فروختند تا جهيزی فراهم كنند، يا پولی برای پيشكش كردن به معابد به دست آورند، ولی اين كار هنگامی صورت می گرفت كه دستورات اخلاقی اين عمل را همچون فداكاری اجباری برای مساعدت كردن به والدين يا سير كردن خدايان گرسنه تلقی كرده باشد.

مفهوم عفت نيز از آن چيزهاست كه تازه پيدا شده است. آنچه دختر بكر در زمانهای اوليه از آن نگرانی داشت از كف دادن بكارت نبود، بلكه از آن می ترسيد كه مبادا شايع شود فلان دختر نازاست. غالباً چون زنی پيش از ازدواج فرزندی می آورد، اين عمل بيشتر به شوهر رفتن وی كمك می كرد؛ چه آنگاه معلوم می شد كه اين زن عقيم نيست و فرزندانی خواهد آورد كه وسيله جلب مال و ثروت برای پدرشان خواهند بود. حتی اجتماعات اوليه، پيش از ظهور مالكيت خصوصي، به دختر بكر با نظر تحقير می نگريستند و اين را دليل عدم توجه مردان می دانستند؛ در قبيله كامچادال، اگر داماد عروس خود را بكر می يافت برآشفته می شد و «مادر عروس را از اينكه دختر خود را بكر به تصرف وی داده به باد دشنام می گرفت»؛ در بسياری از موارد، بكر بودن مانع ازدواج می شد، چه بار سنگينی بر دوش شوهر می گذاشت؛ يعنی بايد برخلاف تحريمی كه وجود دارد خون يكی از افراد قبيله خود را بريزد، به همين جهت غالباً دختران، قبل از رفتن به خانه شوهر، خود را به فردی بيگانه از قبيله تسليم می كردند تا اين مانع ازدواج را از پيش پايشان بردارد. در تبت، مادران با كمال جديت دنبال كسی می گردند كه مهر بكارت از دخترانشان بردارد، و در مالابار، خود دختران از رهگذران خواهش می كنند كه كسی اين جوانمردی را در حق آنان انجام دهد، «چه تا چنين نشود، قادر به رفتن به خانه شوهر نخواهند بود.» در بعضی از قبايل، عروس ناچار است پيش از رفتن به حجله زفاف، خود را به مهمانانی كه در عروسی حاضر شده اند تسليم كند؛ در بعضی ديگر، داماد شخصی را اجير می كند كه بكارت عروس او را بردارد. در فيليپين مأمور خاصی برای اين كار وجود دارد كه حقوق خوبی می گيرد و كارش آن است كه به نيابت از داماد با عروس بخوابد و بكارت او را زايل كند.

آيا چه شده است كه بكارت، كه روزی قبح و گناهی محسوب ميشد، امروز جزو فضايل به شمار ميرود؟ بدون شك، هنگامی كه مالكيت خصوصی در جريان زندگی فرمانفرما گرديد، در امر بكارت هم اين تحول به وقوع پيوست. هنگامی كه مرد مالك زن شد می خواست كه اين مالكيت برای مدت پيش از ازدواج هم امتداد پيدا كند؛ به همين جهت، لازم شد كه زن در دوران پيش از ازدواج هم عفت را برای شوهر و مالك آينده خود نگاه دارد. هنگامی كه خريداری زن معمول گرديد، قيمت زن بكر از زن ديگری كه ضعف اراده نشان داده و بكارتش را از كف داده بود بيشتر شد، و اين خود نيز، به ارزش و اخلاقی بودن عفت و بكارت كمك كرد؛ بكارت در اين هنگام نشانه امانت و وفاداری زن نسبت به شوهر شد، چه مردان به چنين امانتی محتاج بودند تا ترس و نگرانی آنان، از اينكه اموالشان به بچه های نامشروع برسد، مرتفع گردد.

ولی مردان هرگز در صدد آن نيفتاده اند كه چنين قيودی را خود نيز مراعات كنند؛ در تمام تاريخ، حتی يك نمونه نمی توان يافت كه اجتماعی از مرد خواسته باشد كه تا هنگام ازدواج عفت خود را حفظ كند. در هيچ يك از زبانهای عالم نميتوان لغتی يافت كه معنی آن «مردبكر» باشد. هاله بكارت هميشه بر گرد سر و صورت دختران ديده شده، و از بسياری جهات، سبب خرد كردن و از پا در آوردن آنان شده است. در طايفه طوارق، كيفر دختر يا خواهری كه پا از جاده عفاف بيرون نهاده مرگ بوده است، سياهان نوبه و حبشه و سومالی در آلات تناسلی دختران حلقه هايی ميگذاشتند، و به اين ترتيب، برای جلوگيری از عمل جماع، آنها را قفل ميكردند، و چنين چيزی تا امروز در بيرمانی و سرانديب وجود دارد. در بعضی از جاها، دختران را در واقع حبس ميكردند تا از گول خوردن و گول زدن مردان، پيش از عروسي، در امان بمانند. در بريتانيای جديد، والدين ثروتمند، در مدت پنج سال بحرانی جواني، دختران خود را در كلبه هايی زندانی می كنند و پيرزنان پاكدامنی را به زندانبانی می گمارند؛ دختران حق خروج از اين كلبه ها را ندارند و تنها اقارب نزديك می توانند آنان را ببينند. بعضی از قبايل جزيره بورنئو نيز عمل مشابهی دارند. ميان اين كارها و چادری كه مسلمان و هندوان به سر زنان خود می كنند بيش از يك گام فاصله نيست؛ اين حقيقت يك بار ديگر ما را متوجه می سازد كه فاصله ميان «مدنيت» و «وحشيت» بسيار كم است.

حجب نيز، مانند توجه به بكارت، هنگامی پيدا شد كه پدر بر خانواده مسلط گرديد؛ هنوز قبايل فراوانی هستند كه از برهنه بودن تمام بدن خود هيچ خجالت نمی كشند؛ حتی بعضی از پوشيدن لباس عار دارند. هنگامی كه ليوينگستن از مهمانداران سياه افريقايی خود درخواست كرد كه، چون زنش قرار است بيايد، لباس بپوشد، همه به خنده افتادند؛ هنگامی كه ملكة قبيلة بالوندا از ليوينگستن پذيرايی می كرد از فرق سر تا نوك انگشتان پا برهنه بود. از طرف ديگر، در ميان عدة كمی از قبايل، چنين رسم است كه عمل جنسی را بدون شرم در مقابل يكديگر انجام می دهند. نخستين مرتبه كه زن حجب را احساس كرد آن وقت بود كه فهميد، در هنگام حيض، نزديك شدن او با مرد ممنوع است؛ همچنين، هنگامی كه ترتيب خريداری زن برای زناشويی رايج شد و بكر بودن دختر سبب استفادة پدر گرديد، در نتيجة دور ماندن زن از مرد و مجبور بودن به حفظ بكارت، اين حس در وی ايجاد گرديد كه بايد عفت خود را حفظ كند. اين نكته را بايد افزود كه، در دستگاه ازدواج به وسيلة خريداری همسر، زن خود را اخلاقاً موظف ميداند كه از هر رابطة جنسی كه از آن به شوهر وی نفعی نمی رسد خودداری كند، و از همينجا احساس حجب و حيا در وی پيدا می شود. اگر لباس تا اين زمان به علت زينت و حفظ بدن ايجاد نشده باشد، روی همين احساس، وارد ميدان زندگی می گردد. در نزد بسياری از قبايل، زن هنگامی لباس می پوشد كه شوهر كرده باشد، اين در واقع علامت مالكيت شوهر نسبت به وی می باشد و مانعی است كه ديگران را از وی دور می سازد. مرد اوليه با اين عقيدة مؤلف كتاب جزيره پنگوئنها موافق نيست كه می گويد: لباس سبب زياد شدن فسق و هرزگی می شود. به هر صورت بايد دانست كه عفت با لباس پوشيدن هيچ رابطه ای ندارد؛ سياحان افريقايی می گويند كه در آنجا اخلاق با مقدار لباس نسبت معكوس دارد. واضح است كه آنچه مردم از انجام دادن آن شرم دارند بسته به محرمات اجتماعی و عادات و آدابی است كه در قبيله رواج دارد. تا گذشتة بسيار نزديك، زن چينی از نشان دادن پا، و زن عرب از ظاهر ساختن چهره، و زن قبيلة طوارق از آشكار كردن دهان خود خجلتزده می شدند، در صورتی كه زنان مصر قديم و زنان هندوستانی قرن نوزدهم و زنان جزيرة بالی در قرن بيستم، تا پيش از آمدن سياحان شهوتپرست، از بيرون انداختن پستانهای خود هيچگونه شرم و خجالتی احساس نمی كردند.

عادات و سنن اساسی قديمی اجتماع نمايندة انتخابی طبيعی است كه انسان، در طی قرون متوالي، پس از گذشتن از اشتباهات بيشمار كرده، و به همين جهت بايد گفت حجب و احترام بكارت، با وجود آنكه با وضع ازدواج از راه خريداری زن ارتباط دارند و سبب بيماريهای عصبی می شوند، پارهای فوايد اجتماعی دارند و برای مساعدت در بقای جنس يكی از عوامل به شمار می روند؛ حجب، برای دختر، همچون وسيلة دفاعی است كه به او اجازه می دهد تا از ميان خواستگاران خود شايسته ترين آنان را برگزيند، يا خواستگار خود را ناچار سازد كه پيش از دست يافتن بر وی به تهذيب خود بپردازد. موانعی كه حجب و عفت زنان در برابر شهوت مردان ايجاد كرده، خود، عاملی است كه عاطفة عشق شاعرانه را پديد آورده و ارزش زن را در چشم مرد بالا برده است. پيروی از سيستمی كه به بكارت اهميت می دهد، آن آسانی و راحتی را كه در اجرای آرزوهای جنسی پيش از ازدواج داشته، و همچنين مادر شدن پيش از موقع را از ميان برده و شكافی را كه ميان پختگی اقتصادی و پختگی جنسی وجود دارد – و با پيشرفت تمدن به شكل سريعی وسيع می شود – كم كرده است. همين طرز تصور دربارة بكارت، بدون شك، سبب می شود كه فرد از لحاظ جسمی و عقلی نيرومندتر شود و دوران جوانی و تربيت و كارآموزی طولانيتر گردد و، در نتيجه، سطح تربيتی و فرهنگی بشر بالاتر رود.

تاريخ تمدن، ويل دورانت، جلد اول (مشرق زمين گاهواره تمدن)

شنبه 18 آذر 1385

Uncle Paul!! - story

Tue, 21 Nov 2006 3:16:28 GMT

"Hello?"

"Hi honey. This is Daddy. Is Mommy near the phone?"

"No Daddy. She's upstairs in the bedroom with Uncle Paul."

After a brief pause, Daddy says, "But honey, you haven't got an Uncle Paul."

"Oh yes I do, and he's upstairs in the room with Mommy, right now."

Brief Pause.

"Uh, okay then, this is what I want you to do. Put the phone down on the table, run upstairs and knock on the bedroom door and shout to Mommy that Daddy's car just pulled into the driveway."

"Okay Daddy, just a minute."

A few minutes later the little girl comes back to the phone.

"I did it Daddy."

"And what happened honey?" he asked.

"Well, Mommy got all scared, jumped out of bed with no clothes on and ran around screaming. Then she tripped over the rug, hit her head on the dresser and now she isn't moving at all!"

"Oh my God!! What about your Uncle Paul?"

"He jumped out of the bed with no clothes on, too. He was all scared and he jumped out of the back window and into the swimming pool. But I guess he didn't know that you took out the water last week to clean it. He hit the bottom of the pool and I think he's dead."

. . . [ Long Pause ]

. . . [ Longer Pause ]

. . . [ Even Longer Pause ]

Then Daddy says, "Swimming pool? . . .

Is this 486-5731?"

سه شنبه 30 آبان 1385

بستنی - داستان

Tue, 07 Nov 2006 14:34:50 GMT

پسر بچه ای وارد يك بستنی فروشی شد و پشت ميزی نشست. پيشخدمت يك ليوان آب برايش آورد. پسربچه پرسيد:«يك بستنی ميوه ای چند است؟» پيشخدمت پاسخ داد: « ۵۰ سنت.» پسربچه دستش را در جيبش برد و شروع به شمردن كرد. بعد پرسيد: «يك بستنی ساده چند است؟»

در همين حال، تعدادی از مشتريان در انتظار ميز خالی بودند. پيشخدمت با عصبانيت پاسخ داد: « ۳۵ سنت.»

پسر دوباره سكه هايش را شمرد و گفت: « لطفا يك بستنی ساده.» پيشخدمت بستنی را آورد و به دنبال كار خود رفت. پسرك نيز پس از خوردن بستني، پول را به صندوق پرداخت ورفت.

وقتی پيشخدمت بازگشت، از آنچه ديد، شوكه شد. آنجا در كنار ظرف خالی بستني، دو سكه ۵ سنتی و ۵ سكه ۱ سنتی گذاشته شده بود- برای انعام پيشخدمت.

برگرفته از کتاب: ۱۷داستان کوتاه کوتاه از نويسندگان ناشناس ، ترجمه سارا طهرانيان

سه شنبه 16 آبان 1385

و خدا خر را آفرید! - داستان

Wed, 01 Nov 2006 15:40:18 GMT

و خدا خر را آفريد.... و به او گفت: و تو يک خر خواهی بود. و مثل يک خر کار خواهی کرد و بار خواهی برد، از زمانی که تابش آفتاب آغاز می شود تا زمانی که تاريکی شب سرمی رسد. و همواره بر پشت تو باری سنگين خواهد بود. و تو علف خواهی خورد و از عقل بی بهره خواهی بود و پنجاه سال عمر خواهی کرد.

خر به خداوند پاسخ داد: خداوندا! من می خواهم خر باشم، اما پنجاه سال برای خری همچون من عمری طولانی است. پس کاری کن فقط بيست سال زندگی کنم. و خداوند آرزوی خر را برآورده کرد.

و خدا سگ را آفريد

و به او گفت: تو نگهبان خانه انسان خواهی بود و بهترين دوست و وفادارترين يار انسان خواهی شد. تو غذايی را که به تو می دهند خواهی خورد و سی سال زندگی خواهی کرد. تو يک سگ خواهی بود.

سگ به خداوند پاسخ داد: خداوندا! سی سال زندگی عمری طولانی است. کاری کن من فقط پانزده سال عمر کنم.

و خداوند آرزوی سگ را برآورد.

و خدا ميمون را آفريد

و به او گفت: تو يک ميمون خواهی بود. از اين شاخه به آن شاخه خواهی پريد و برای سرگرم کردن ديگران کارهای جالب انجام خواهی داد و بيست سال عمر خواهی کرد.

ميمون به خداوند پاسخ داد: بيست سال عمری طولانی است، من می خواهم ده سال عمر کنم.

و خداوند آرزوی ميمون را برآورده کرد.

و سرانجام خداوند انسان را آفريد

و به او گفت: تو انسان هستي. تنها مخلوق هوشمند روی تمام سطح کره زمين. تو می توانی از هوش خودت استفاده کنی و سروری همه موجودات را برعهده بگيری و بر تمام جهان تسلط داشته باشي. و تو بيست سال عمر خواهی کرد.

انسان گفت: سرورم! من دوست دارم انسان باشم، اما بيست سال مدت کمی برای زندگی است. آن سی سالی که خرنخواست زندگی کند و آن پانزده سالی که سگ نخواست زندگی کند و آن ده سالی که ميمون نخواست زندگی کند، به من بده.

و خداوند آرزوی انسان را برآورده کرد.

و از آن زمان تا کنون

انسان بيست سال مثل انسان زندگی می کند.....

و پس از آن، سی سال مثل خر زندگی می کند، ازدواج می کند و مثل خر کار می کند و مثل خر بار می برد...

و پس از اينکه فرزندانش بزرگ شدند، پانزده سال مثل سگ از خانه ای که در آن زندگی می کند، نگهبانی می دهد و هرچه به او بدهند می خورد.

و وقتی پير شد، ده سال مثل ميمون زندگی می کند، از خانه اين پسر به خانه آن دختر می رود و سعی می کند مثل ميمون نوه هايش را سرگرم کند.

و اين بود همان زندگی که انسان از خدا خواست.

چهارشنبه 10 آبان 1385
منبع: دوم دام

جالبه... امتحان کنین! -

Sat, 21 Oct 2006 10:32:47 GMT

راستش دفعه ی اول که اين مطلبو برام off گذاشتن، به حدی مسخره و سرکاری به نظرم اومد که اگه به خاطر اعتبار کسی که off رو گذاشته بود، نبود عمرا انجامش نمی دادم!

خوب notepad رو باز کنيد و توش بنويسيد:

iran win via atoms

حالا فايل رو يه جا save کنيد و notepad رو ببنديد. به همين سادگي!

حالا فايلی که save کردين رو دوباره باز کنين و نتيجه رو ببينين!!

جالب بود نه؟!

-- پی نوشت ۲۹ آبان ۸۸:

هيچ ربطی به ايران و اين مزخرفات نداشت. هر پترنی به شکل abcd abd abc abcde اين مشکل رو داره و البته به خاطر افتضاح نوت پده!

شنبه 29 مهر 1385

اتاق شماره ی سيزده - داستان

Mon, 16 Oct 2006 10:58:12 GMT

افسانه عزيز!

تعجب نکن، ده سالی است که به جای افسانه به تو گفته ام خانم محمودی و ده يازده سالی است که کلمه عزيز را از زبان من نشنيده اي. جز همان يک بار که تلفنی بهت گفتم «عزيزم» و بعد فهميدم که از دهانم در رفته ، پشيمان شدم و بقيه کلماتم را قورت دادم و سعی کردم کمی خشن تر از هميشه حرف بزنم که فکر نکنی قضيه« عزيزم» جدی است. اما الآن خيلی راحت می توانم بنويسم «افسانه عزيزم» و عين خيالم هم نباشد. به همين راحتي. نمی دانی الآن کجا هستم و از کدام قبرستانی برايت نامه می نويسم. قطعا اگر برايت بگويم دو تا شاخ خوشگل ظريف بالای سرت در می آوري. حدس بزن! حتما با خودت فکر می کنی که رفته ام بالای ولنجک و دارم چراغهای تهران را ديد می زنم و مثل خل مشنگ ها کاغذ برداشته ام و برايت نامه می نويسم؟ و لابد توی دلت گفته ای ديوانه احمق! نه عزيزم، آنجا نيستم. يعنی يک سالی می شود که به ولنجک نرفته ام. حدس بزن، جان امير حدس بزن. لابد فکر می کنی رفته ام امامزاده داوود و با خودت می گويی که اين مرتيکه رفته آنجا خاطرات عشقی اش را مرور کند . لابد ناراحت می شوي. مثل همانروزی که حالم گرفته بود و تو فهميدی من ياد فائزه افتاده ام و عصبانی شدی و گفتی که ديگر با من به امامزاده داوود نمی آيي. من هم سروته کردم و عصبی شدم و با سرعت در خيابانها رانندگی کردم که لجت را دربياورم. و تو هم برای اين که بدتر لج مرا در بياوری هيچی نگفتي. نه، اشتباه می کني، عزيزم! آنجا هم نيستم. البته می خواستم بروم امامزاده داوود، ولی درست که فکر کردم ديدم برای کاری که می خواهم انجام بدهم اصلا جای خوبی نيست. تازه! دلم نمی خواست در آن فضای درب و داغان به شکلی غيرمحترمانه بميرم.

خب! زياد خودت را خسته نکن، نمی توانی حدس بزني. من در اتاق شماره سيزده هنل سفيدکنار هستم. اتاق شماره سيزده را که يادت هست؟ همانجا که بعد از دو سال که از ازدواجمان می گذشت آمديم و تو هميشه می گفتی که زيباترين روزهای زندگی مان همان دو روزی بود که در اتاق شماره سيزده هتل سفيدکنار گذشت و کلی راجع به آن فکر می کرديم. همانجايی که سال هفتم ازدواجمان موقعی که تصميم گرفتيم از همديگر جدا بشويم آمديم و قرار گذاشتيم گذشته را مرور کنيم و ببينيم چه بلايی سرمان آمده. و قرار شد ببينيم آيا می شود توافق کرد و زندگی را ادامه داد يا نه؟ يادت هست که بعد از پنج سال وقتی وارد اتاق شدی بغض گلوت را گرفت و افتادی روی تخت و گريه کردی و من رفتم جلوی پنجره و به دريا نگاه کردم و مسخره ات کردم. و به تو گفتم که تو يک احمق احساساتی هستی و تو به من گفتی که تمام وجودم به لجن کشيده شده است و همه چيزها را فراموش کرده ام. رفته بودم جلوی پنجره و به همان دو روزی که در آن هتل با هم گذرانديم فکر می کردم و بدجوری دلم گرفته بود. يادت هست تصميم گرفتيم همه چيز را از نو بسازيم؟ و تو هميشه فکر می کردی اگر من اراده کنم می شود؟ و يادت هست که بعد از يک ماه به من گفتی که من موجود کثيف و بيرحمی هستم و گفتی حاضر نيستی با من به زندگی ادامه دهي؟ يادت هست؟ الآن همانجا نشسته ام. روی همان تختی که روش می خوابيديم، البته نه با آن ملافه ها، لابد بعد از ما دهها نفر آمدند و رفته اند و روی ملافه ها هزار تا خاطره جا گذاشته اند. الآن سه ساعتی است که وارد هتل شده ام. شام را خورده ام. مطابق معمول سه بسته سيگار روی ميز است و يک پارچ آب. مطابق معمول. يک بسته کاغذ سفيد روی ميز توالت کوچولوی اتاق شماره سيزده گذاشته ام و ده تا خودکار مشکي. با همين کاغذها و خودکار ها می شود چند تا داستان نوشت و بيست تا قانون اساسی نوشت و چند تا حکومت را عوض کرد. حال می کنی در مورد کاغذ و قلم چطور فکر می کنم؟

نه، رمان نمی خواهم بنويسم. مقاله هم نمی خواهم بنويسم. می خواهم همان نقشه ای را که يک بار برايت گفتم اجرا کنم. داستان خودکشی را که يادت هست؟ يادت هست که گفتم خيلی دلم می خواهد روزی کاغذ و قلم بردارم و واقعی ترين و حقيقی ترين احساسهايم را برای همه آنهايی که يک عمر بهشان دروغ گفته ام بنويسم؟ حالا همان روز است. اسم آن هجده نفر را نوشته ام که بايد برايشان نامه بنويسم. و تو اولين نفر آنها هستي. لابد دلت می خواهد نام آن هفده نفر ديگر را بداني. نمی گويم. هيچ وقت نمی فهمي. فضول خانم! دلم می خواهد يک بار، فقط برای يک بار هم که شده بزنم زير همه چيز و راست و حسينی همه حرفهايم را بزنم. صاف و پوست کنده. از دروغ گفتن و پنهان کردن خسته شده ام. می خواهم بدون ترس و واهمه از هيچ چيز و هيچ کس همه دروغ هايی را که تا به حال گفته ام افشا کنم، چقدر از اين کلمه افشا کردن بدم می آيد، سياسی بودن هم عجب نکبتی است، گندش همه زندگی آدم را می گيرد. دلم می خواهد همه واقعيات زندگی را به کسانی که بهشان دروغ گفتم بگويم، بدون ترس از شکستن قلب کسی و يا ناراحت شدن کسی ديگر و بدهکار شدن به اين و آن و بدون اينکه قصد داشته باشم مخاطبانم را بعدا ببينم، ازشان چيزی بخواهم يا بهشان چيزی بدهم.

من خيلی دروغگو هستم، وحشتناک! يک دروغگويی که اصلا نمی توانی تصورش را بکني. هروقت که تنها می شدم و مجبور می شدم راجع به خودم فکر کنم از همين چيز خنده ام می گرفت. از اين دروغگويی بی حد و اندازه. و واکنشم هميشه دو چيز بود، يکی خنديدن و يکی غمگين شدن.

يادت هست داستان ازدواجمان را؟ می خواهم يکبار ديگر آن روزها را مرور کنيم. کمی حوصله کن. ببين! داستان اينطور بود که در آن روزها من به دنبال آرامشی می گشتم، مگرنه؟ به دنبال مخاطبی می گشتم که با او از آن تنهايی رنج آور خلاص شوم. يکی که دوستم داشته باشد و دوستش داشته باشم. خيلی ها را ديده بودم و با آنها آشنا شده بودم. با دخترهايی که خيلی قشنگ تر از تو بودند، با آدمهايی که خوش سر و زبان تر از تو بودند و لهجه غليظ تو را هم نداشتند. با کسانی آشنا شده بودم که خيلی هم مرا دوست داشتند. و بعد من الاغ! در سن بيست سالگي، در يکی از همان روزهای دل انگيز بهاری که آدم دلش می گيرد، در کلاس چشمم به دو تا چشم سياه خورد که از آن گوشه خيره شده بود به من و بعد گير آن چشم ها افتادم و بعد صاحب آن چشم ها را دعوت کردم به اينکه در جلسات بحث و گفتگوی سياسی دانشکده حاضر شود. و بعد او پيدايش شد در جلسات و بعد يک دفعه به خودم آمدم و ديدم که عاشقت شده ام. و بعد يک روز با تو قرار گذاشتم و بعد يواشکی رابطه مان برقرار شد و سه ماه رابطه پنهان داشتيم و بعد ازدواج کرديم و بقيه اش را هم که خودت خوب بلدي.

ولی حالا ديگر دلم می خواهد بدانی که اصل قضيه چه بود. افسانه عزيز! من بدبختانه هيچ وقت عاشق تو نبودم. نه آن روزهايی که توی کلاس به من نگاه می کردی و من زيرچشمی نگاهت می کردم، نه آن روزهايی که به جلسات بحث و گفتگوی سياسی دانشکده دعوتت می کردم و در آنجا روبروی هم می نشستيم، نه حتی آن روز که توی پارک قدم می زديم تا از تو خواستگاری کنم. نه آن موقعی که به من گفته بودی بايد بيشتر فکر کنی و من برايت نيم ساعت گريه کردم و به تو گفتم که اگر با من ازدواج نکنی خواهم مرد و تو مهربان ترين نگاه زندگی مان را به من کردی و به من گفتی که دوستم داري. نه، افسانه عزيز! بدبختانه در هيچکدام از آن روزها من عاشقت نبودم. حتی آن روزی که هشتصد و پنجاه کيلومتر راه را با اتوبوس تا آبادان آمدم و تو را از حاجی خواستگاری کردم. حتی آن روزی که روی پشت بام نشسته بودم و تو آمدی و دستت را برای اولين بار گرفتم و انگشتهايت را بوسيدم، آن روز هم عاشقت نبودم. دلم می خواست عاشقت باشم، ولی نمی دانم چرا عاشقت نمی شدم. خيلی تلاش کردم عاشقانه رفتار کنم. برای اين که می دانستم عشق خوب است. می دانستم عشق دل آدم را گرم می کند. آدم را می سوزاند و به او انرژی می دهد و از آدمی مثل من يک چيز ديگر در می آورد. مثل ابلوموفی که اولگا در کنارش است می شوم که می تواند درختی را از جا بکند برای اينکه معشوقش بتواند راحت آسمان و افق را تماشا کند. نه، من عاشقت نبودم. حتی زمانی که آن نامه صد و بيست و هفت صفحه ای را برايت نوشتم هم عاشقت نبودم. دلم می خواست آن نامه واقعيت می داشت، ولی متاسفانه نداشت.

من نه عاشقت بودم و نه می خواستم با تو ازدواج کنم. خودت هم بعدا فهميدی که دلم می خواست با مريم ازدواج کنم، به اين خاطر که مريم کفش کتانی می پوشيد و شلوار لی پاش می کرد و پيراهن چينی می پوشيد و موهاش را دم اسبی می بست و هميشه وقتی می خواست از سلف سرويس دانشکده به طرف ايستگاه اتوبوس بيايد، به سرعت می دويد.

به تو نگفته بودم که من حتی تا دو هفته قبل از اينکه از تو خواستگاری کنم، قصد ازدواج با مريم را داشتم. مريم هم مرا دوست داشت. منتهی دختره خر اين را تا چند سال از من پنهان می کرد و من احمق فکر می کردم مرا مثل برادرش دوست دارد. بعدا گفت که از همان موقع هم مرا دوست داشت. همانروزی که رفتم دنبال مريم و آوردمش خانه خودمان. همان موقع که با رضا به هم زده بود و رضا قاطی کرده بود و می خواست سر مريم زن بگيرد. همان روز مريم به من گفت در تمام آن سالها دوستم داشته. و فقط يک هفته در ابتدای آشنايی مان مرا مثل برادرش دوست داشته. البته می دانی که مريم برادر نداشت و احتمالا به همين خاطر ممکن است در تشخيص احساساتش اشتباه کرده باشد. آن روز وقتی که من و مريم آمديم خانه و تو ديدی که گريه کرده است، گريه اش بخاطر رضا نبود، به خاطر من بود. البته تو اين را نفهميدي، نفهميدی که در تمام آن سالها، يعنی تا دوماه قبل از ازدواج با تو دلم می خواست با مريم ازدواج کنم. می داني! وقتی به مريم می رسيدم دست راستش را تا می توانست می برد بالا و محکم می کوبيد کف دست راست من، جوری که صدای دست دادنمان توی دانشکده می پيچيد. ولی تو هر وقت با من دست می دادي، انگار که دست من گهی است، هميشه از دست دادن با من خجالت می کشيدي. تازه، من خبر مرگم شوهرت بودم. راستي! چرا از دست دادن با من خجالت می کشيدي؟ البته مريم هم الآن عوض شده و زير چشمی هم به آدم نگاه نمی کند. ولی تو، اگر آن موقع جای او بودی يک جوری دست می دادی که انگار مجبوري، انگار نجس می شوي، انگار دستت عرق کرده باشد از خجالت.

برات نگفتم. رفتم خواستگاری مريم. دو ماه قبل از اينکه از تو خواستگاری کنم. از همان خواستگاری های خيابانی دانشگاه. با همديگر قدم زديم. برای اين که به مريم بگويم که می خواهم باهاش قدم بزنم يا حرف بزنم مقدمه لازم نبود. اين قدر با هم حرف زده بوديم و اين قدر همديگر را می شناختيم که مشکلی نداشتم. تو خيابان که راه افتاديم اينقدر شلوغ کرد و پشت سر اين و آن حرف زد و هی وسط خيابان آب هويج و بستنی چوبی و آدامس خريد و خورد که يادم رفت می خواستم باهاش جدی حرف بزنم. بعد، بهش گفتم که می خواهم حرفهای دلم را با او بزنم. او هم گفت که می خواهد حرفهای دلش را با من بزند. و بعد کاری را کرديم که جزو رازهای من و مريم است. از آن رازهايی که هيچوقت به تو نگفتم. ما آن کار را برای آخرين بار با هم انجام داديم. اسمش مراسم خوردن آب نبات چوبی است. ما هر وقت می خواستيم با هم حرف خصوصی بزنيم يک آب نبات چوبی می خريديم و در حال ليس زدن آن با هم حرف می زديم، يک بار من ليس می زدم و يک بار او. اين را وقتی کشف کرديم که فهميديم هر دومان آدمهای گند کثافتی هستيم و می توانيم حتی آدامسی را که آن يکی دارد می جود از دهانش در بياوريم و بجويم. وقتی من حرف می زدم او آب نبات چوبی را ليس می زد و وقتی او حرف می زد من آن را می ليسيدم. می دانم، اگر تو آنجا بودی حتما می گفتي: کثافت ها! مريض می شين! آخ! تو نمی دانی چقدر مزه می داد. آن روز مريم آخرين آب نبات را خريد و داد به من که ليس بزنم. شايد اگر اول او آب نبات را ليس زده بود، سرنوشت من بکلی عوض شده بود و احتمالا روی تاريخ هم اثر می گذاشت. شايد جنگ ايران و عراق يکسالی زودتر تمام می شد و شايد مسعود به خاطر دعوا با من به جبهه نمی رفت و در آنجا شهيد نمی شد. در هر حال مطمئنم که من نبايد می گذاشتم اول او حرف بزند، ولی او شروع کرد. من آب نبات ليس می زدم و او به من گفت که قصد دارد با رضا ازدواج کند. مريم گفت که تا بحال رضا را مثل برادرش دوست داشته ولی رضا يک هفته قبل از او خواستگاری کرده و او هم پاسخش مثبت است. خب! من با آن آب نباتی که توی دهنم بود بکلی ضايع شده بودم. اما چاره ای نبود. من احمق بی شعور گوساله به او تبريک گفتم و کلی در مورد رضا حرفهای خوب خوب زدم و بعد حرف دل خودم را قورت دادم و داستان تمام شد. باورت می شود که حتی يک کلمه هم در مورد اينکه دوستش دارم و از او می خواهم که با من ازدواج کند حرفی نزدم؟ چند سال بعد وقتی ماجرا را به مريم گفتم با مشت زد توی شکمم و گفت: احمق! کاش گفته بودي. بعد از اين ماجرا بود که من قاطی کردم. بدجوری هم قاطی کردم. فقط دلم می خواست با کسی ازدواج کنم. فرقی نمی کرد با کي. نمی دانم چرا گير داده بودم به ازدواج. رفتم پيش ميرعلايی که هم دانشکده ای تو بود و از او پرسيدم با کی ازدواج کنم؟ به همين راحتي. آن احمق هم نپرسيد که برای چی می خواهی ازدواج کني. انگار که يک ليست دستش بود که کی بايد با کی ازدواج کند. اسم تو را آورد. آن روزها تقريبا دو هفته قبل از زمانی بود که از تو خواستگاری کردم. تو را به اسم نمی شناختم. گفتم: کيه؟ مشخصات تو را گفت تا فهميدم که تو چه کسی هستي. بهش گفتم: بابا! اون که قيافه اش مثل خنگا می مونه. افسانه! الاغ! بهت برنخوردها! اين دقيقا همان چيزی است که به ميرعلايی گفته بودم. ميرعلايی گفت: اين از نجابت و سادگی اش هست که تو فکر می کنی شبيه خنگ هاست. تازه من بعد از آن حرفها بود که متوجه نگاههای تو سر کلاس شدم و از آن به بعد بود که به چشمهايت نگاه می کردم. به تو نگاه می کردم که چادر سياهت را می کشيدی تو صورتت و چشمهات قاب می شد. دلم می خواست ببينم آن زير چه خبر است، زير چادر سياهت. مرض است ديگر. يادت هست هميشه می گفتی من چه چشمهای پاکی دارم؟

قضيه خواستگاری من از تو هم اصلا آنطوری که اتفاق افتاد و بهت گفتم نبود. من دقيقا کلماتی را که می خواستم به تو بگويم حفظ کرده بودم. وقتی که تو قبل از هر توضيحی از من پرسيدی چرا می خواهيد با من ازدواج کنيد؟ من می خواستم بگويم چون تو آدم نجيبی هستی و چون آدم معقول و پاکی هستی و از اين دختربچه ها که دنبال عشق و عاشقی هستند نيستي، به اين دلايل می خواهم با تو ازدواج کنم. ولی نمی دانم چطور شد که بهت گفتم بخاطر اين که مدتی است که دوستت دارم. نمی دانم چرا اين حرف را زدم. شايد به خاطر چشمهای تو بود که جور عجيبی به من نگاه می کردی و من احساس می کردم اگر اين جمله را نگويم ناراحت می شوي. بعدش که حالت تو تغيير کرد و ساکت شدي، من فهميدم که اين جمله تو را زير و رو کرده. فکر نمی کنم باور کرده بودي. باور کردي؟ جان امير! باور کردي؟ تازه بعد از اين که ساکت شدی متوجه شدم که چه غلطی کردم.

خوشحال شده بودي؟ نه؟ بعد از اينکه حرفهايمان را با هم زديم و من به خوابگاه دانشکده برگشتم،

مثل سگ پشيمان شدم. مثل سگ. به خودم گفتم مرتيکه اين يارو اصلا بهت نمی آد. اين چه کاری بود کردي؟ در تمام يک هفته ای که منتظر جواب تو بودم، اميدوار بودم که بگويی نه و همه چيز تمام بشود. داشتم ديوانه می شدم. صدبار خودم را لعنت کردم. يک شب هم داستان را با علی عباسی گفتم. از همان شبهايی بود که می رفتيم پشت بام خوابگاه و تا صبح ستاره ها را نگاه می کرديم و حرف مفت می زديم. به او گفتم که برای خودم دردسر درست کرده ام. می دانی چه گفت؟ گفت فرقی نمی کند که با چه زنی ازدواج کني. زنها همه شان برای ازدواج مناسبند، فقط کافی است کور و کچل نباشند و اخلاق شان سگ نباشد. و بعد گفت: نکند بخواهی عاشقش بشوي؟ دقيقا همينطوری گفت. نکند بخواهی عاشقش بشوي؟ من هم بهش گفتم که دلم می خواهد عاشقت بشوم. گفت: خره! آدم که نمی تواند همينطوری عاشق کسی بشود. آدم بايد گير بيفتد تا عاشق بشود. من سعی کردم عاشقت بشوم. در تمام آن چند ماهی که رفته بودی آبادان شبها مثنوی می خواندم و کتاب الانسان الکامل عزيزالدين نسفی و سيذارتا و زرين دهن و اشعار شاملو. نصف آن مزخرفاتی که در نامه های عاشقانه ام برايت می نوشتم از روی همين کتابها بود، منتهی تو هيچ وقت حال و حوصله خواندن اين جور کتابها را نداشتی و متوجه نمی شدی که از روی آنها نوشته ام. می گفتي: رابطه ما روی نثر تو خيلی اثر گذاشته. زکي! نثرم کجا بود؟ همه اش از روی کتابهای ديگران بود. افسانه! بهت برنخورد، بالاخره بايد اين حرفها را بهت می گفتم. من که می خواهم بميرم، لااقل بگذار بگويم چقدر بهت دروغ گفتم. تا يک روز ديگر مثل تاپاله وامی روم روی تختخواب اتاق شماره سيزده تا سرايدار رشتی هتل سفيدکنار يکی دو روز بعد با بوی گند جسد من وارد اتاق بشود و خبر مرگم را به خاندان جليل امير ندايی بدهد.

من هيچ وقت نتوانستم عاشقت بشوم. شايد بخاطر لحن صدای تو بود که اصلا آدم نمی توانست با آن کلمات لطيف را بشنود. شايد بخاطر حرکات اغراق شده و خشن تو بود. می داني! شايد اگر تو چادر سرت نمی کردی و من می ديدم تو چطور راه می روی و چطور دستهايت را اينور و آنور حرکت می دهي، هيچ وقت با تو ازدواج نمی کردم. و يا اگر زيادتر با هم حرف می زديم و من لحن و لهجه تو را بهتر می فهميدم شايد اين ازدواج سر نمی گرفت. البته تقصير تو نيست. می داني! اگر ميرعلايی به جای تو هرکس ديگری را هم به من معرفی می کرد من با آن آدم ازدواج می کردم. لابد داری می گويی مگر خودت چه گهی بودی که اين حرفها را می زني؟ اين هم يک حرفی است. اگر خواستی روزی برايم نامه ای بنويسی حتما اين نکته را بنويس.

اما بعد از اين که ازدواج کرديم من خيلی سعی کردم عاشقت بشوم. حدود سه ماه تلاش مداوم. خيلی هم کار خسته کننده ای بود. مخصوصا اين که دائما مجبور بودم برايت سوژه پيدا کنم. اما واقعا برای اينکه عاشقت بشوم بايد خيلی کارها می کردم. واقعا کار رنج آوری بود. باور کن در زمينه مسائل عشقی تو استعداد زيادی نداشتي، تو که می دانی من به خيلی کارهای تو احترام می گذارم، ولی در اين زمينه استعداد نداشتي. قبول کن. آخر، بانوی محترم! آدمی که برای سالگرد ازدواج برای شوهرش حوله حمام بخرد، چطور انتظار دارد که شوهرش عاشقش بشود؟ يادت هست روزی که قرار بود برويم خانه محمود و فائزه و من دعوا راه انداختم و گفتم نمی آيم و سه روز با هم حرف نمی زديم؟ همه اش بخاطر همان حوله بود. حوله صورتی بدرنگ برای سالگرد ازدواج. خاک بر سرت با اين هديه انتخاب کردنت!

ولی من خيلی تلاش کردم، يادت هست شب رفتيم خيابان، ساعت دوازده و نيم شب بود. تو هميشه از ساعت ده و نيم خوابت می آمد و خميازه می کشيدي. بردمت خيابان و سعی کردم برايت شعر نو بخوانم. ولی تو اصلا گوش نمی کردي. برايت گل نرگس می خريدم. بعدا فهميدم تو هم از گل نرگس خوشت می آيد، چون ارزان ترين گل بود. بعد از همه تلاشهايی که برای ايجاد يک رابطه عاشقانه کردم بالاخره فهميدم تلاشهايم به نتيجه نمی رسد. يک روز با خودم گفتم: امير جان! زائيدي! روزگارت سياه است، تا آخر عمر بايد همين وضع را تحمل کني. اگر شانس بياوری ازت طلاق می گيرد و راحت می شوي. راستش را بخواهی سال دوم بود که چند بار آرزوی جدا شدن از تو را کردم و از سال ششم به بعد چند بار. افسانه! بهت برنخورد، خودمانيم تو هم ديگر اين روزهای آخر از من خوشت نمی آمد. علت اين که فکر می کردی از من خوشت می آيد فقط به اين خاطر بود که من را از دست داده بودی و فکر می کردی چه تحفه ای از دستت رفته است. مرگ خودم دروغ می گويم؟ جان بچه ها قسم می خورم راستش را بگو، اگر فکر نمی کردی از دستت رفته ام آن جور گير می دادي؟ و بعد هم بچه ها، شاهکار بود. ديدم نمی توانم عاشق بشوم فکر کردم اگر بچه دار شوم لابد همه چيز درست می شود. و چقدر هم بچه ها را دوست داشتم و دارم. هزار بار بيشتر از تو و خودم.

زندگی مزخرفی داشتيم. نه؟ تو نمی فهميدی که آدم وقتی عاشق همسرش و زندگی اش نيست بايد دائم مهمانی برود و دکوراسيون خانه اش را عوض کند و مسافرت کند و فلسفه بخواند. اينقدر احمق بودی که نه با من مهمانی می آمدی و نه مسافرت می رفتيم. به نظر من مهم ترين علت عدم امکان زندگی مان همين بود. اگر ما دائم مسافرت و مهمانی می رفتيم و تو دکوراسيون خانه را عوض می کردی و من فلسفه می خواندم، شايد از هم جدا نمی شديم. ولی بالاخره تمام شد، چقدر هم خوب شد که تمام شد. البته بعد از اين که از تو جدا شدم هم خيلی به من خوش نگذشت. برخلاف آنچه که به نظر تو می آمد، من هميشه عذاب می کشيدم. هميشه و از همه چيز، همه چيز و همه کس.

راستي! بگذار چند نکته مهم را که بهت دروغ گفتم، فاش کنم:

اولا تقريبا همه چيزهايی را که از بازار می خريدم قيمتش را کمتر از واقعيت به تو می گفتم. از جمله آن عطر نيناريچی که برای روز تولدت خريدم، آنرا دوهزار تومان نخريدم، هفت هزار تومان خريدم. آخر خانم محترم! تو چطور دروغ به اين بزرگی را نفهميدي؟ مولينکس را هم چهارهزار و پانصد تومان نخريدم، ششهزار تومان خريدم و همينطور برو تا قيمت های ديگر. تقريبا همه ارقام را بايد ضربدر ۱.۳ تا ۱.۵ بکنی تا قيمت واقعی دستت بيايد. اگر خواستی حرص بخوری اين ضريب را حتما در نظر بگير، بيش از حد حرص نخور.

دوما در مورد قضيه فوق ليسانس بهت دروغ گفتم. بهت گفته بودم که مشکل پيدا کردم و نتوانستم واحدهای دوره ليسانس را جمع و جور کنم و به همين دليل در امتحان شرکت نکردم. همه اش دروغ بود. قبول شده بودم و مشکلی هم برای ثبت نام نداشتم، منتهی در آن سن و سال حوصله درس خواندن نداشتم. اگر بهت راست می گفتم ميخ می شدی و مرا وادار می کردی که فوق ليسانس را بخوانم. آنوقت مجبور بودم هزار تا دروغ ديگر هم بهت بگويم.

سوما در مورد مهمانی خانه دايی ات که آنشب دير آمدم و نرفتيم، گفته بودم که چون ماشينم خراب بود دير آمدم. بهت دروغ گفتم. نمی توانم دليل واقعی دير آمدن را بهت بگويم. خيلی افتضاح می شود. اين يکی را تحمل کن که با خودم به گور ببرم. البته برايت بگويم تقريبا جز سه بار از دويست باری که علت دير آمدنم را خراب شدن ماشينم گفته بودم، هميشه دروغ می گفتم.

چهارما در مورد يادداشتهايی که از توی کيفم پيدا کرده بودی و فکر می کردی آنها را برای مريم نوشته بودم، اشتباه می کردي، تمام آن يادداشتها را برای فائزه نوشته بودم. اساسا رابطه من با مريم بعد از اينکه ازدواج کرد بکلی منتفی شد. بکلی که نه، بفهمی نفهمي! کمابيش با هم تلفنی حرف می زديم، ولی همه اش همين بود. شوهر ديوانه اش خيلی اذيتش می کرد و او جز من کسی را برای درددل کردن نداشت. در مورد فائزه هم به تو گفته بودم که تا قبل از جدايی مان با او رابطه نداشتم. اين هم دروغ بود. من وقتی از تو جدا شدم حداقل سه سال بود که فائزه را می شناختم، ولی رابطه مان جدی نبود. وقتی رفتی آبادان و سه ماه آنجا ماندی رابطه من و فائزه جدی شد، البته دو ماه بيشتر طول نکشيد. او هم برای خودش ديوانه ای بود. وقتی من و تو جدا شديم چهارماه و نيم بود که من و فائزه ديگر با هم ارتباط نداشتيم. البته فائزه را بعدا هم می ديدم. لزومی هم ندارد که به تو بگويم رابطه ام با او چگونه بود.

ضمنا در مورد آن دفعه که قرص خورده بودم، به تو گفتم هفتاد تا واليوم ده خوردم. در حالی که دروغ گفتم، اولا قرص ها واليوم پنج بود، ثانيا پنجاه تا بود، می خواستم ترحم ديگران را جلب کنم و به همه و تو نشان بدهم که جدا قصد خودکشی داشتم.

حالا که دارم اين چيزها را می نويسم می فهمم چقدر دروغ گفته ام و چقدر توضيح دادن در مورد دروغ سخت است. فکر کنم بهتر است مرا ببخشي، اگر هم نبخشيدی بدرک. به بچه هايم بگو که پدرشان آدم بزرگ، اما مزخرفی بود. به آنها بگو که من آدم با استعدادی بودم، اما يک عمر گه زدم به استعداد و توانايی ام و دنبال يک عمر مزخرف دويدم. آخرش هيچی به هيچي.

افسانه! من که می خواهم بميرم، مرگ من بعد از اينکه مردم تعريف خوبی ها و بزرگواری های مرا پيش مردم و دخترهايم بکن، شايد بچه ها فکر کنند پدرشان عجب آدم باحالی بوده.

هر چيزی که دارم و دست توست، همه اش مال خودت، هر غلطی خواستی با آنها بکن. يک بسته اسناد و مدارک و دست نوشته و يادداشت دارم که در يک پاکت قهوه ای پيش مونا گذاشته ام، کسی با يک يادداشت از طرف من می آيد و آن را از تو می گيرد. پاکت را به او بده. ضايع بازی درنياوري، بهش ندهي. هيچ چيزی که به درد تو بخورد آن تو نيست.

من بايد تا فردا هفده نامه ديگر بنويسم. احتمالا تا فردا ظهر گرفتارم. نامه ها را که پست کردم خودم را می کشم. اميدوارم در زندگی موفق باشي.

قربانت، امير ندايي

۲۲ آبان ۱۳۸۱

دوشنبه 24 مهر 1385
منبع: دوم دام

مغز زنها و مردها - علمی

Sun, 08 Oct 2006 11:32:38 GMT

براساس مطالعات يك پژوهشگر آمريكايي، مغز زنها از نظر بيولوژيكی با مغز مردها تفاوت دارد و صدگرم نيز از مغز مردها سبك تر است.

زنها برای صحبت كردن روزانه از ۲۰هزار كلمه استفاده می كنند درحاليكه مردها تنها ۷هزار كلمه به كار می برند.

روزنامه ايتاليايی «لاستمپا» به نقل از يك پژوهش انجام شده درباره تفاوت بين زن و مرد از نظر بيولوژيكی نوشت:

هنر زنها پرحرفی است ، در حاليكه مردها ساكت تر هستند.

لاستمپا به نقل از روان شناس آمريكايی «لوئيس بريزندين» می افزايد:

بر اساس تحقيقات به عمل آمده مغز زن و مرد از نظر بيولوژيكی با يكديگر متفاوت است و صحبت كردن هنر زنان است ، همانطور كه كودكان دختر از پسرهای هم سن خود ، زودتر شروع به حرف زدن می كنند.

مردها تاريخهای تولد را فراموش ميكنند و زنها بسيار پرحرف هستند.

زنها اغلب دارای حس جهت يابی نيستند ، البته برخی آنها با نقشه های خيابانی آشنايی دارند ، اما مردها دراين موضوع به آنها اطمينان نمی كنند.

حتی وزن مغز زنها ۱۰۰گرم از مردها كمتراست ، اما نه به اين معنی كه زن ها از هوش كمتری برخوردار هستند، شمار سلولهای مغز زن و مرد بايكديگر برابر است و فقط تراكم آن فرق می كند.

از طريق نوار مغزی می توان مشاهده كرد كه زنها دارای يك بزرگراه ۸خيابانی برای احساسات خود هستند، اما مردها فقط يك خيابان فرعی دارند.

درصد نرونها در قسمت احساسات و خاطرات در زنان ۱۱درصد بيشتر است، به اين معنی كه معمولا زنها بهتر خاطرات را بياد می آورند و احساسات را نيز بهتر درك می كنند، همچنين زنها با نگاه كردن به چهره درك می كنند كه مشكلی وجود دارد، درحاليكه مردها تنها زمانی متوجه ميشوند كه اشك ببينند.

صبر و كنترل ، اضطراب و استرس توسط بخش جلويی مغز تنظيم می شوند كه اين بخش در زنان فعال تر است ، به اين معنی كه مغز زن مشكلات كوچك را مثل يك فاجعه می بيند، زيرا ترشح هورمونهای استروژن، كورتيزول و دوپامين آن بيشتر است.

در مردها برعكس فقط يك مشكل فيزيكی باعث ايجاد يك واكنش اين چنينی ميشود. زنها مضطرب و مردها عصبانی می شوند.

حس جهت يابی درقسمت راست مغز قرار دارد و در مردها فعال تراست ،اين حس مهارتهای عينی و حركتی را تنظيم می كند. درحاليكه قسمت چپ مغز زن ها فعال تر از مردها است.

زنها از صحبت كردن لذت می برند و زمانی كه با دوستان خود صحبت می كنند ، مراكز لذت در مغز آنها فعال می شود.

یکشنبه 16 مهر 1385

سه آمريکايي و سه ايراني! - داستان

Mon, 02 Oct 2006 10:08:30 GMT

سه نفر آمريکايی و سه نفر ايرانی با همديگر برای شرکت در يک کنفرانس می رفتند. در ايستگاه قطار سه آمريکايی هر کدام يک بليط خريدند، اما در کمال تعجب ديدند که ايرانی ها سه نفرشان يک بليط خريده اند. يکی از آمريکايی ها گفت: چطور است که شما سه نفری با يک بليط مسافرت می کنيد؟ يکی از ايرانی ها گفت: صبر کن تا نشانت بدهيم .

همه سوار قطار شدند. آمريکايی ها روی صندلی های تعيين شده نشستند، اما ايرانی ها سه نفری رفتند توی يک توالت و در را روی خودشان قفل کردند. بعد، مامور کنترل قطار آمد و بليط ها را کنترل کرد. بعد، در توالت را زد و گفت: بليط، لطفا! بعد، در توالت باز شد و از لای در يک بليط آمد بيرون، مامور قطار آن بليط را نگاه کرد و به راهش ادامه داد. آمريکايی ها که اين را ديدند، به اين نتيجه رسيدند که چقدر ابتکار هوشمندانه ای بوده است.

بعد از کنفرانس آمريکايی ها تصميم گرفتند در بازگشت همان کار ايرانی ها را انجام دهند تا از اين طريق مقداری پول هم برای خودشان پس انداز کنند. وقتی به ايستگاه رسيدند، سه نفر آمريکايی يک بليط خريدند، اما در کمال تعجب ديدند که آن سه ايرانی هيچ بليطی نخريدند. يکی از آمريکايی ها پرسيد: چطور می خواهيد بدون بليط سفر کنيد؟ يکی از ايرانی ها گفت: صبر کن تا نشانت بدهيم.

سه آمريکايی و سه ايرانی سوار قطار شدند، سه آمريکايی رفتند توی يک توالت و سه ايرانی هم رفتند توی توالت بغلی آمريکايی ها و قطار حرکت کرد. چند لحظه بعد از حرکت قطار يکی از ايرانی ها از توالت بيرون آمد و رفت جلوی توالت آمريکايی ها و گفت: بليط، لطفا!

دوشنبه 10 مهر 1385

کوچه ی بن بست - داستان

Mon, 25 Sep 2006 4:37:03 GMT

خدا باران شد و بر زمين تشنه شهر باريد. آسمان جرقه زد. شهر صدای آسمان را شنيد. مردهای پياده رو با حيرت به صدای آسمان نگاه کردند. يک نفر يقه پالتويش را بالا کشيد و از زير قطره های سوزن باران به گرمای خانه گريخت. زنی چادر سياهش را کشيد توی صورتش و کلون در خانه را محکم کوبيد. در به شتاب باز شد و زن را به درون بلعيد. خيابان از باران ترسيده بود و از صدای خشمگين ابر که می کوبيد به گوش آدمها.

مرد، صورت به آسمان چرخاند و دهان تشنه اش را برای باران گشود. قطره ها سوزن شدند بر صورت تبدار مرد. باد خشمگين و سرکش برگهای خشک و کاغذهای پاره شده را از زمين کند و به ديوارها کوبيد. ديوارها پنجره شدند تا پيرزنی از آنها نگاه کند به خيابان. پرده ای چشم پنجره را به باران باز کرد. مرد کف پياده رو را می ديد که از زير پايش می گريزد. دخترک، بلند و بالا، گذاشت که باد هرچه می خواهد با سرپوشش بازی کند. قدمهايش را شمرد. سرش را بلند نکرد. مرد، چشم به زمين دوخته، آرام از کنار دخترک گذشت. نرم و آرام. کفشهای سياه دخترک را نگاه کرد که روی کف خيس پياده رو جا می انداخت. کاش می شد آن طور که می خواهم چشمهايت را ببينم، آنطور که می خواهم. دخترک خيره نگاهش کرد، فکر کرد آنطور است که می خواهد. وقتی نگاهم می کنی چشمهايت را نمی بينم. مرد گفت: کاش می شد بدانی که چقدر دوستت دارم. دخترک برگشت و صورت مرد و کلمه هايش را ديد. صدای آسمان گفتگوی شان را قطع کرد. دخترک بلند تر از آسمان گفت: می دانم، من که به شما گفته بودم دوستتان دارم. مگر نگفته بودم؟ مرد پرسيده بود: هيچ وقت نفهميدم نظرشما در مورد من چيست؟ دخترک خيلی ساده گفته بود: خيلی دوستتان دارم. آنقدر ساده گفته بود که انگار دارد دستش را لای موهای پسربچه ای می کند. اينقدر ساده که مرد نمی توانست باور کند. کلمه های دخترک مرد را گرم کرده بود.

مرد چشمهای زن را می خواست، سياهی غريبی که هرچه در آن فرومی رفت عميق تر و عميق تر می شد. ديوانه وار گفته بود حاضرم يک چشمم را بدهم و بتوانم آن طور که می خواهم چشمهايت را ببينم. دخترک خنديده بود. ولی من شما را با چشمهای تان دوست دارم، با هر دوتاشان. مرد در تمام زندگی اش از چيزی نترسيده بود. از مرگ هم. مگر سالها دنبال مرگ نمی گشت؟ اما چشمهای دخترک ترسانده بودش. ترسيده بود که اگر يک بار به چشمهای دخترک خيره شود، ديگر نتواند چشم از او بردارد. از عشق ترسيده بود. زير لب گفت: عشق. ترسيده بود که اگرعاشق چشمهايش بشود، ديگر نتواند آنها را ببيند، که دخترک برود و ديگر چشمهايش نباشد. عشق او را می ترساند. اگر تو هم در زندگی ات هميشه همه چيز را از دست داده بودی همين ترس را داشتي. هميشه در زندگی اش هر چه را که خواسته بود، از دست داده بود. می ترسيد. زير لب گفته بود: عشق. و به آينه گفته بود تو عاشق شدي. و کلماتش را در آينه ديده بود. دخترک شب در آينه نگاه کرده بود و چيزی نديده بود. خواسته بود از نگاه مرد، چشمهايش را ببيند، اما نتوانسته بود. چشمها همان چشمهای هميشگی بودند.

گذاشته بودند باران هرکاری می خواهد با آنها بکند. باران تند شد. مرد دلش خواست که بدود. دخترک نيز پا تند کرد. گفت: بياييد زير باران بدويم. مرد گفت: نه. دخترک آرام راه رفت. ناراحت نيستيد که با شما مخالفت می کنم؟ دخترک گفت: نه. مرد گفت: از اين که برخلاف ميل شما چيزی می گويم ناراحت نمی شويد؟ دخترک گفت: نه. گفت: از اين که گفتم نمی دوم ناراحت نشديد؟ گفت: نه. مرد گفت: خيس شدي؟ دخترک گفت: خوب است. مردی با نگاهی تلخ به آنان نگاه کرد و با شتاب وارد خانه ای که در قهوه ای سوخته داشت، شد. زنی با انگشت بخار پشت شيشه را پاک کرد و خيره شد به خيابان. مرد گفت: می ترسم. دخترک هيچ نگفت. گفت: از خيابان متنفرم. مرد گفت: مردم خيابان ها را به لجن می کشند. فقط شب ها خيابان را دوست دارم. خيابان را شب ها دوست داشت و رودخانه شهر را که روزها همه از آن عکس می گرفتند. به نظرم روزها رودخانه شبيه زن های هرجايی است، دوست ندارم اين همه آدم نگاهش می کنند.

مرد پيچيد توی کوچه باريک. دخترک پا به پايش آمد. کوچه مهربان و باريک بود. مرد شانه به شانه دخترک شد. خودش را کمی کنار کشيد. با زمين کوچه حرف می زد. گفت: می ترسم همه چيز تمام شود. دخترک گفت: چرا می ترسيد؟ مگر مرا دوست نداريد؟ مرد گفت: دوستتان دارم، از همين می ترسم. دخترک گفت: چرا می ترسيد؟ ما که کار بدی نمی کنيم. ما با هم حرف می زنيم و همديگر را دوست داريم. چرا بايد بترسيم؟ بايد بترسند؟ مهم نيست که کاری می کنند يا نه، مهم اين است که در اين شهر حق ندارند همديگر را دوست داشته باشند، مگر اينکه بارانی تند آمده باشد و هيچ کس در خيابان نباشد و مردم پرده های خانه های شان را کشيده باشند.

کوچه را ادامه دادند تا به تاباق سرپوشيده رسيدند. تاريک بود و طولاني. جز پيرزن و پسر کليدسازش هيچ کس در تاباق باقی نمانده بود. هشت سال پيش آخرين ساکن آنجا بعد از اينکه دو سال در مرگ همسرش گريسته بود، خانه قديمی را فروخت و به آپارتمانی آن سوی رودخانه شهر رفت. جايی نزديک تخت فولاد. هر جمعه می توانست به ديدن سنگی برود که نام همسرش را روی آن نوشته بودند. در چوبی قهوه ای روی لولای کهنه اش غژی کرد. مرد در را فشار داد. باز شد. کوچه ای طولانی و تاريک و مسقف جلوی چشم شان بود. دخترک گفت: چشم هايم نمی بيند. چشمهايش. مرد گفت: اينجا را دوست نداري؟ دخترک گفت: چرا سووال می کنيد؟ هر جا باشيد دوست دارم. دخترک گفت: خيلی تاريک است. به انتهای تاباق که برسيم کمی نور از در آن خانه می تابد، به آن اندازه که بشود چيزی ديد. دخترک نور ضعيفی را در انتهای کوچه ديد. شانه به شانه سائيده شد، گرما. مرد خودش را کنار کشيد. دخترک چشمش را به سوراخی که از آن نور رنگ پريده ای می تابيد گذاشت و حياط خانه را ديد که لای آجرهای کف حياط علف های وحشی روئيده بودند و حوض خانه خشک بود و صدای قار قار کلاغ می آمد. مرد گفت: صدای قارقار کلاغ صبحها مرا ياد مرگ می اندازد. هر وقت که شب تمام می شود ياد مرگ می افتم.

دخترک کف زمين نشست، جوری که نوری ضعيف از لای سوراخ در روی صورتش افتاد. مرد توانست چشمهايش را ببيند. دخترک گفت: حتما در اين خانه پيرزنی زندگی می کند که نوه هايش جمعه ها به ديدنش می آيند؟ مرد گفت: هيچ کس اينجا زندگی نمی کند. هشت سال پيش پيرمردی که اينجا زندگی می کرد، دو سال بعد از مرگ همسرش رفت به آپارتمان پسرش در آن طرف رودخانه، نزديک تخت فولاد. دخترک گفت: يعنی هيچ کس اينجا نمی آيد؟ مرد گفت: نه، هيچ کس اينجا نمی آيد. دخترک گفت: چه خوب، تا هر وقت دلمان بخواهد می توانيم اينجا بمانيم؟ مرد گفت: تا هر وقت دلمان بخواهد می توانيم اينجا بمانيم، تا هر وقت بخواهيم. حرف نزنيم. صدای قارقار کلاغ آمد. مرد به چشمهای دخترک که زير نور رنگ پريده همچنان می درخشيد نگاه کرد. آن طور که دلش می خواست. دخترک ناخودآگاه چشمانش را بست. مرد گفت: چرا؟ دخترک خنديد. گفت: توی آينه به چشمهام نگاه کردم و چيزی توی آن نديدم. مرد گفت: به همين دليل است که هيچکس عاشق خودش نمی شود.

مرد به انگشتان دستهای دخترک نگاه کرد که بلند و شکننده و ظريف بود. دلش دستهای او را خواست. دست هايش کشيده می شد به سوی دخترک. به دست هايش اجازه نداد. مرد گفت: اگر بخواهم دست هايتان را در دستهايم بگيرم چه می کنيد؟ دخترک گفت: دست های تان را توی دستم می گيرم. مرد گفت: اگر بخواهم انگشتهای تان را روی صورتم بگذارم و آنها را ببوسم چه می کنيد؟ دخترک گفت: هيچ کاری نمی کنم. مرد گفت: اگر بخواهم سرتان را روی سينه ام بگذارم و گرمای تان را احساس کنم چه می کنيد؟ دخترک گفت: هيچ کاری نمی کنم، شايد دوست داشته باشم. دخترک گفت: چقدر سووال می کنيد؟ چرا اذيتم می کنيد؟ من شما را دوست دارم. مرد گفت: خيس هستي، سردت نشود. گفت: نه، سرمای باران را دوست دارم.

مرد می خواست دستهای دخترک را در دستش بگيرد، می خواست سرش را روی سينه بگذارد، می خواست پوستش را حس کند، می خواست چشمهايش را نگاه کند، می خواست انگشتانش را شانه کند در موهای دخترک، اما چين های روی دستش و شادابی چشمان دخترک مانع می شد. گفت: دوست دارم باشي، برای خودت باشي، آزاد و راحت، دوست دارم هرکجا می خواهی بروي، با هر کس که دوست داشته باشي، دوست ندارم بخاطر من کاری بکني. دوست دارم وقتی به سفر می روی انتظارت را بکشم و به تو فکر کنم و از نبودنت رنج بکشم. دوست ندارم احساس کنی که می خواهم متعلق به من باشي. دخترک گفت: چرا دوست نداريد مال شما باشم؟ مرد نگاهش کرد. دخترک گفت: چرا دوست نداريد متعلق به شما باشم؟ مرد نگاهش کرد. دخترک گفت: چرا دست هايم را نمی گيريد و مرا نمی بوسيد و بغلم نمی کنيد؟ مرد نگاهش کرد. ترسيد. کلمات دخترک را چند بار شنيد. چه بايد بگويد؟ گفت: اگر مال من باشی از تو خواهم پرسيد کجا بودي؟ چه می کردي؟ سووال می کنم و بايد جواب بدهي، سووال کردن چيز بدی است. من نمی خواهم تو آزاد نباشي. دخترک گفت: من دوست دارم از من سووال کنيد. اگر هم سووال نکنيد برايتان خواهم گفت کجا بودم و چه می کردم. دوست دارم از من سووال کنيد. چرا نمی شود من مال شما باشم؟

مرد گفت: ديرت می شود، برويم. دخترک گفت: دوست ندارم بروم. اينجا خوب است، تازه چشم هايم عادت کرده. تازه دارم شما را می بينم. مرد گفت: بايد برويم، مادرتان نگران می شود، مگر نگران نمی شود؟ دخترک گفت: به او می گويم که با شما بودم. و خنديد. مرد گفت: برويم. مرد چيزی نگفت. دخترک در تاريکی دنبال مرد گشت، دست هايش را گرفت، مرد خواست دست هايش را رها کند و نتوانست. دست های دخترک حلقه شد دور کمر مرد. مرد گفت: بايد برويم. دخترک گفت: می ترسيد مرا ببوسيد؟ مرد گفت: نمی توانم، می ترسم، می ترسم ديگر نتوانم ببينمت، می فهمي؟

مرد در را باز کرد. صدای دخترک را شنيد که به دنبالش راه می رود. مرد گفت: اول من می روم بعد از يکی دو دقيقه تو بيا. بهتر است با هم ديده نشويم. دخترک گفت: نمی شود با هم برويم. مرد گفت: نمی شود. اينجايی که ما هستيم نمی شود. نور کوچه پاشيد توی چشم های مرد و بوی باران ريه هايش را پر کرد. دخترک گفته بود: می ترسيد مرا ببوسيد؟ مرد چشم هايش را بست. ترسيد. نه، نمی شود. چون می روی و ديگر نمی بينمت. مرد به خيابان که رسيد چند دقيقه ای ايستاد تا دخترک از کوچه بيرون بيايد، از کنارش رد بشود و به کفشهای دخترک نگاه کرد.

دوشنبه 3 مهر 1385
منبع: دوم دام

زندگی - شعر

Mon, 25 Sep 2006 3:53:56 GMT

زندگی رسم خوشايندی است.

زندگی بال و پری دارد با وسعت مرگ،

پرشی دارد اندازه عشق.

زندگی چيزی نيست، که لب طاقچه عادت از ياد من و تو برود.

زندگی جذبه دستی است که می چيند.

زندگی نوبر انجير سياه، در دهان گس تابستان است.

زندگي، بعد درخت است به چشم حشره.

زندگی تجربه شب پره در تاريکی است.

زندگی حس غريبی است که يک مرغ مهاجر دارد.

زندگی سوت قطاری است که در خواب پلی می پيچد.

زندگی ديدن يک باغچه از شيشه مسدود هواپيماست.

خبر رفتن موشک به فضا،

لمس تنهايی ماه،

فکر بوييدن گل در کره ای ديگر.

زندگی شستن يک بشقاب است.

زندگی يافتن سکه دهشاهی در جوی خيابان است.

زندگی مجذور آينه است.

زندگی گل به توان ابديت،

زندگی ضرب زمين در ضربان دل ها،

زندگی هندسه ساده و يکسان نفس هاست.

هرکجا هستم، باشم،

آسمان مال من است.

پنجره، فکر، هوا، عشق، زمين مال من است.

چه اهميت دارد

گاه اگر می رويند

قارچ های غربت؟

سهراب

دوشنبه 3 مهر 1385