و خدا خر را آفريد.... و به او گفت: و تو يک خر خواهی بود. و مثل يک خر کار خواهی کرد و بار خواهی برد، از زمانی که تابش آفتاب آغاز می شود تا زمانی که تاريکی شب سرمی رسد. و همواره بر پشت تو باری سنگين خواهد بود. و تو علف خواهی خورد و از عقل بی بهره خواهی بود و پنجاه سال عمر خواهی کرد.

خر به خداوند پاسخ داد: خداوندا! من می خواهم خر باشم، اما پنجاه سال برای خری همچون من عمری طولانی است. پس کاری کن فقط بيست سال زندگی کنم. و خداوند آرزوی خر را برآورده کرد.

و خدا سگ را آفريد

و به او گفت: تو نگهبان خانه انسان خواهی بود و بهترين دوست و وفادارترين يار انسان خواهی شد. تو غذايی را که به تو می دهند خواهی خورد و سی سال زندگی خواهی کرد. تو يک سگ خواهی بود.

سگ به خداوند پاسخ داد: خداوندا! سی سال زندگی عمری طولانی است. کاری کن من فقط پانزده سال عمر کنم.

و خداوند آرزوی سگ را برآورد.

و خدا ميمون را آفريد

و به او گفت: تو يک ميمون خواهی بود. از اين شاخه به آن شاخه خواهی پريد و برای سرگرم کردن ديگران کارهای جالب انجام خواهی داد و بيست سال عمر خواهی کرد.

ميمون به خداوند پاسخ داد: بيست سال عمری طولانی است، من می خواهم ده سال عمر کنم.

و خداوند آرزوی ميمون را برآورده کرد.

و سرانجام خداوند انسان را آفريد

و به او گفت: تو انسان هستي. تنها مخلوق هوشمند روی تمام سطح کره زمين. تو می توانی از هوش خودت استفاده کنی و سروری همه موجودات را برعهده بگيری و بر تمام جهان تسلط داشته باشي. و تو بيست سال عمر خواهی کرد.

انسان گفت: سرورم! من دوست دارم انسان باشم، اما بيست سال مدت کمی برای زندگی است. آن سی سالی که خرنخواست زندگی کند و آن پانزده سالی که سگ نخواست زندگی کند و آن ده سالی که ميمون نخواست زندگی کند، به من بده.

و خداوند آرزوی انسان را برآورده کرد.

و از آن زمان تا کنون

انسان بيست سال مثل انسان زندگی می کند.....

و پس از آن، سی سال مثل خر زندگی می کند، ازدواج می کند و مثل خر کار می کند و مثل خر بار می برد...

و پس از اينکه فرزندانش بزرگ شدند، پانزده سال مثل سگ از خانه ای که در آن زندگی می کند، نگهبانی می دهد و هرچه به او بدهند می خورد.

و وقتی پير شد، ده سال مثل ميمون زندگی می کند، از خانه اين پسر به خانه آن دختر می رود و سعی می کند مثل ميمون نوه هايش را سرگرم کند.

و اين بود همان زندگی که انسان از خدا خواست.