ای عفيف!

عشق در چنبر زنجير گناه است، گناه

دل به افسانه ی فرهاد سپردن دردی است

کوه از کوه کنان بيزار است

تک گل وحشی وحشت زده ی کوهستان تيشه ی فرهاد است

تيشه های خونين پاسداران حريم عشقند!

ای عفيف به چه می انديشي؟

چه کسی گفت ترحم؟ چه کسي؟

شرم را ديدی شلاق فروخت

رحم شلاق خريد و خيانت به جنايت خنديد

زندگي...

زندگی را ديدی گفت: من دلالم

در به در در پی بدبختی ها می گرديد

تا اسارت بخرد

راستی را ديدي، که گدايی می کرد؟

و فريب، پادشاهی می کرد

آه... ديدي، ديدي؟

ای عفيف، به چه می انديشي؟

قفل ها؟!

دستهای آزاد

برترين هديه به ديوار و غل و زنجيرند

بهترين هديه ی زنجير به دست آزاد، قفل می باشد، قفل!

ای عفيف، قفلها واسطه اند

قفلها، فاسق شرعی در و زنجيرند

راستی واسطه ها هم گاهی حق دارند

رمز آزادی در چنبر هر زنجيری است

قفل هم اميدی است

قفل يعنی که کليدی هم هست

قفل يعنی که کليد!