جايی متنی می خوندم با عنوان "نابغه ی درون خود را رها کنيد" يا يه چيزی شبيه اين...

به مطلب جالبی اشاره کرده بود.

در سيرکها پای فيلها را با طناب می بندند. اما نکته ی جالب اينجاست که پای بچه فيلها را با طناب کلفت و پای فيلهای بزرگ را با طناب عادی می بندند. در صورتی که فيلهای بزرگ می توانند به سادگی طناب را پاره کنند.

اما چرا اين کار را نمی کنند؟

اين فيلها در بچگی هنگامی که قصد دور شدن دارند و پايشان توسط طناب کشيده می شود، سعی می کنند پايشان را آزاد کنند، اما پس از مدتی دست از تلاش می کشند و وقتی که تبديل به فيلهای تنومند و قوی جثه می شوند نيز وقتی به انتهای طناب می رسند خود به خود از حرکت می ايستند.

با اين که ديگر محدوديتی وجود ندارد، اما ذهن آنها اين محدوديت را پذيرفته است.

گفته های ديگران و تصورات و افکار منفی ما همگی محدوديت هايی هستند که خودمان در ذهنمان به وجود می آوريم.

بياييد اجازه ندهيم اين محدوديتهای ذهن ما، به محدوديتهای واقعی تبديل شوند.