اين نگفتن های خاکی رنگ من

حاصل از آرامش چشمان صحرايی توست

اين نهان، خود را طلا می بيند از احساس دريا بودنت

انعکاس ماه، در شبهای بی ما بودنت

گر بگويی آن سراب است، اين چراغ بی فروغ

گر نخوانی جمله را با واژه های بی دروغ

کودک غم خانه در ويرانه ی دل می کند

گريه هايش خاک زرد اين ز دريا مانده را گل می کند

جمله ی دل،

واژه های بی دروغ

جمله ام را بعد از اين، با واژه های خود بخوان...

شادی معصوم يک بيگانه را،

ميهمان لحظه های خود بدان